Moordstad

Deze week staat in het teken van de dood bij de weekbladen. De meest geruchtmakende, namelijk die van de Amsterdamse tasjesdief, was slechts voor Vrij Nederland aanleiding voor een korte en scherpe analyse van de mediaberichtgeving. Politici waren er als de kippen bij om hun mening te geven en vooral De Telegraaf bood minister Rita Verdonk ('Van moord is hier geen sprake') en Geert Wilders ('Deze jongens het land uitzetten') graag een podium. De krant van wakker Nederland zette hier de chocoladekop 'Eigen schuld' boven en spande daarmee de kroon, constateert Vrij Nederland. Maar deze kritische houding zou Vrij Nederland ook moeten aannemen wanneer het gaat om zijn eigen product. Merkwaardigerwijs respecteert het blad in de naamsaanduiding de privacy van de overleden tasjesdief niet, maar die van de verdachte vrouw wel.

Meer moord en doodslag in opinieweekblad Elsevier. Het blad publiceert traditiegetrouw zijn jaarlijkse moordlijst. Behalve Theo van Gogh en conrector Hans van Wieren zijn vorig jaar nog 202 mensen omgebracht. Dat zijn er 30 minder dan in 2003. Het blad signaleert de 'verharding van het platteland'. Noord-Brabant en Limburg nemen respectievelijk 28 en 22 moorden voor hun rekening. Maar Amsterdam behoudt met 22 stuks de twijfelachtige eer van 'moordstad nummer 1'.

Over het vooruitgeschoven bolwerk van de dood, ofwel kanker, publiceert HP/De Tijd een interessant artikel. Niet de ziekte, maar de gevolgen ervan staan centraal. Overlevers van de ziekte hebben jaren na de behandeling nog last van ernstige gevolgen, zoals vermoeidheid, signaleert het blad. In het stuk komen overlevers aan het woord evenals artsen en professoren. Vervolgens wordt een arts opgevoerd die een 'veelbelovende' behandeling ontworpen heeft. De logische vraag wat die behandeling dan inhoudt, wordt jammer genoeg niet beantwoord.

Waar we wel genoeg antwoorden krijgen, is in het omslagartikel over de sms-gekte. Tegenwoordig scheiden, dumpen en ontslaan we per sms, blijkt uit het verhaal. Wie geen zin heeft in de confrontatie doet lastige mededelingen gewoon per short message service (sms). Het verhaal staat bol van Britse en zelfs Indiase en Maleisische voorbeelden van gedumpte echtelieden en zelfs ontslagen werknemers. Een Britse secretaresse kreeg per sms haar ontslag: 'We hebben je vanaf morgen niet meer nodig op het werk', piepte de tekst op haar mobiele telefoon. Ook in Nederland zou deze praktijk voorkomen, alleen komt de auteur met slechts één voorbeeld van een ontslagen werknemer. Dat is natuurlijk wat mager om te kunnen spreken van een tendens.

De Groene Amsterdammer komt met een interessant, doch incompleet artikel over de moslimomroep. In het verhaal worden twee organisaties omschreven die een gooi doen naar de zendmachtiging. De derde organisatie, de Samenwerkende Islamitische Koepel, wordt echter weggemoffeld en pas in de laatste alinea genoemd. Het blijft dus onduidelijk wie schuilgaan achter deze club en wat ze precies willen. En dat terwijl in het stuk staat dat volgens het commissariaat de kansen van alle drie de aanvragers nog even groot zijn.