Anouk weet van geen ophouden

recensie Prominent voorop de nieuwe dubbel-cd 'Hotel New York' (200 000 verkocht) bedankt Anouk de fans die haar tien jaar hebben gesteund, en die ze bij haar concerten weer hoopt te zien. Die gaven massaal gehoor aan haar oproep: deze maand stond Anouk viermaal in een vol Ahoy' in Rotterdam, en bewees nog steeds Nederlands beste rockzangeres te zijn.

Die cd-titel verwees niet alleen naar het Rotterdamse hotel waarin ze het album schreef, maar ook naar het land waarin ze groot wil worden. Want het was dan wel 'heel gezellig', riep ze zaterdag, maar optreden in de polder kan ook vervelen. Vandaar dat plan om het in de VS te maken, liefst op eigen voorwaarden. Dus niet moeten slijmen bij platenbazen, zoals bij de vorige poging, of vanuit een busje zaal na zaal veroveren.

En waarom zou ze het niet kunnen, met een stem die ruim twee uur lang sterk en helder klinkt. Op haar cd's kom je mindere nummers tegen, maar haar podiumuitstraling maakt veel goed. Ze houdt alle blikken vast. Elk moment kan ze iets onverwachts doen.

Het publiek stond rondom het podium, wat de hal intiemer maakte en het gevoel versterkte een echte band te zien spelen. Een zaal als Ahoy' kan Anouk makkelijk aan, met dank ook aan het thuispubliek, vooral vrouwen, die even fanatiek kletsen als meezingen. Rondkijkend dringt de overeenkomst met het Borsato-publiek zich op, en toevallig staat Marco's vrouw Leontine iets verderop 'what has she got that i don't have' mee te brullen.

Anouk brak door als boze jonge vrouw, maar kent nu meer rollen. Een nummer als 'Nobody's Wife' past de moeder van drie kinderen inhoudelijk steeds minder, maar desondanks bracht ze die oudste hit stoer en afwijzend. Dergelijke nummers zorgden aan het eind voor een flinke deining, na een dip die was ontstaan doordat ze van geen ophouden wist. Na een tijdje denderen die rocksongs vanzelf door, zonder veel variatie. Opeens een geheel andere aanpak zou de boel verfrissen.

Zoals dat visueel gebeurde met 'Sacrifice', waarbij Anouk op een opstijgend stuk podium lag, als was het een offerblok. Onder klassieke samenzang begon op zes beeldschermen een mooi-mysterieuze videosequentie. Steeds onheilspellender, een inleiding op het grimmige 'Who Cares' waarin de gitaren niet alleen stuwend, zoals in veel songs, maar ook naargeestig klonken.