Een lief meisje wordt een krijsende, zwarte kraai

opinie Jeugdtheater

Kind noch Kraai van Stella Den Haag. Gezien op 13/8Theaterfestival Boulevard, Den Bosch. Nog te zien: 27/8 in Amsterdam, 14/10t/m 22/12 in Den Haag. Informatie: 070-3307070 of www.stella.nl.

In een groot nest vol zwarte veren zit het Russische vogelmeisjePetrovna. Met priemende kijkers blikt ze in het publiek en zegt: Ik kijkaltijd naar de ogen van mensen. Ogen zijn de spiegel van de ziel. Deziel van haar tante Pavlovski is zwart als de nacht, vertelt ze. In hetdonkere sprookje Kind noch Kraai van Stella Den Haag blikt Petrovnaterug op een nare jeugd en laat zij zich meeslepen door koortsachtigewraakfantasieën over een gehate tante.

Na de dood van haar ouders heeft het Ministerie voor Weduwen enWezen het meisje, tot haar grote verdriet, aan de schilderachtigePavlovski toegewezen. De vrouw ziet haar pleegkind niet staan. Lieververslindt zij mannen bij het leven. Boven haar borsten staat dan ook detekst wacht niet, pak ze! getatoeëerd.

De alcoholistische buurman neemt de uitnodiging graag aan, evenals deplaatselijke dokter. Ook de jonge Pjotr is een prooi van de begerige tante,maar Petrovna is tot over haar oren verliefd op hem.

Als zij op een dag de moed heeft hem aan te spreken, vraagt Pjotr haarmee uit naar het circus. Petrovna is in de wolken en iedere nacht droomtzij van het eerste afspraakje. Totdat tante weer eens roet in het etengooit en lachend de toegangskaartjes achterover drukt.

Als de intriges de jonge geliefden uit elkaar drijven, ontvlamt Petrovnain woede. Ze is niet langer lief, maar laaiend en verandert in eenkrijsende, zwarte kraai. Ze gooit haar kwelgeest Pavlovski uit het raamnaar beneden en gaat op rooftocht. Ze verslindt kippen en konijnen envliegt met klapperende vleugels verder.

In de kamer van het ziekenhuis waar haar tante wordt verpleegd, strijktPetrovna neer, om met een grote snavel op de vrouw in te pikken. En dan isPjotr eindelijk weer van haar.

Actrice Floor van Berkestein speelt het woedende vogelmeisje Petrovnaheel mooi. Om haar heen is het donker en alle theaterspots zijn gericht ophet vogelnest boven het podium. Gekleed in een vestje van zwarte veren, metdonkere lijnen rond de heldere ogen, vertelt ze haast bewegingloos haarverhaal. Haar kwetsbare uitstraling vormt een mooi contrast met hetenergieke geluid van een stem, die als een donderwolk door de zaal raast.

Regisseur Hans van den Boom schreef een gedurfd verhaal dat niet onderdoet voor de volkssprookjes van de gebroeders Grimm. Het laat zien datkinderen in de knel niet alleen zielig zijn, maar innerlijk ook razend vanwoede. En dan is een duister sprookje vol wraakfantasieën een dankbareuitlaatklep. Wat moet je anders, als niemand je helpt en je kind nochkraai hebt?