Raconteurs brengen ontspannen ode aan de sixties kritieken

recensie

The Raconteurs, gezien 30 juni in de Melkweg, Amsterdam

Zelf zien ze zich absoluut niet als supergroep. Toch kunnen The Raconteurs niet om die benaming heen. Waarom niet? Vanwege de aanwezigheid van de man die begin deze eeuw met The White Stripes rock & roll een poepie liet ruiken. In een uitverkochte Melkweg gaven Jack White en zijn vrienden een ode aan de sixties.

The White Stripes heeft hij even in de koelkast gezet. Na hun hectische wereldtournee van vorig jaar moest het minimalistische duo wel een rustmoment inlassen. Meg White legde haar drumstokjes neer, maar Jack besloot samen met zijn goede vriend, singer-songwriter Brendan Benson, de studio in te duiken. Samen schreven zij het nummer ’Steady As She Goes’. Deze eerste single was het startschot voor het oprichten van The Raconteurs, die met muzikanten uit de band Greenhornes op drums en bas werd aangevuld.

In tegenstelling tot het optreden van The White Stripes eind vorig jaar in de Heineken Music Hall, staat Jack White ontspannen op het podium. Hij lacht, neemt de tijd om zijn gitaar te stemmen en maakt grappen met Benson. In deze band houdt hij niet de touwtjes strak in handen; het enthousiasme, de vriendschap en de liefde voor goede muziek is datgene wat hen samen deed komen. Dat hoor en zie je terug op het podium. Benson schiet regelmatig in de lach als White met een gek stemmetje het publiek toespreekt. Deze ’oude vos’ heeft weliswaar – tijdelijk – zijn witte strepen verloren, maar niet zijn streken.

Met zijn typisch overstuurde stem en zijn gedreven gitaarspel spettert White vanavond. Hij lijkt beter op zijn plek in een ’volledige’ band dan in de duocombinatie waarmee hij wereldberoemd is geworden. De fans ontvangen de nummers van het sterke album Broken Boy Soldier met luid gejuich. The Raconteurs maken ambachtelijke liedjes met pakkende refreinen en herkenbare melodieën. Zoals veertig jaar geleden gemaakt werd door Beach Boys, Beatles en Kinks. White’s voorliefde voor deze muziekstroming heeft hij nooit onder stoelen of banken gestoken. Met behulp van Benson, die solo ook op deze muziek voortborduurt, lijkt het alsof oude tijden herleven, zij het voorzien van een modern jasje.

Na krap een uur spelen verlaten de bandleden met een diepe buiging het podium. Kort, maar krachtig. En zo hoort het bij The Raconteurs. Lekker duidelijk en zonder poespas.