In de boezem van een diva kun je heel wat verbergen

recensie

Het officiële muziekseizoen 2005-2006 wordt morgenmiddag afgesloten. Dan gaat nog één keer Dmitri Sjostakovitsj’ opera ’Lady Macbeth van Mtsensk’ bij De Nederlandse Opera. Het seizoen sluit dus af met het verpletterende hoogtepunt daarvan, want het zal breed worden onderschreven dat deze opera een unieke belevenis was. Een enscenering waarin alle elementen op zeldzame wijze samenkwamen: het Koninklijk Concertgebouworkest in de bak, Eva-Maria Westbroek in de titelrol op de bühne met super-collega’s om haar heen, een schokkende regie van Martin Kuej en dat alles onder de superieure leiding van Mariss Jansons.

Morgenmiddag dus nog één kans om de opera in deze unieke combinatie te zien. Want natuurlijk zal de enscenering over een paar jaar worden hernomen, maar dan zal het Concertgebouworkest er niet meer bij zijn, evenmin als Westbroek en Jansons. Met wat geluk komt u via het volgnummersysteem van de kassa van het Muziektheater nog wel binnen, maar dan moet u wel vroeg uit de veren. Vorige zondag zag ik de opera nog een keer en de taferelen bij de kassa riepen herinneringen op aan Holland Festivals uit een ver verleden, toen men ’s nachts al in de rij stond voor de kaartverkoop van de volgende ochtend.

De rij wachtenden op zondagmiddag moest even uiteen wijken voor een onopvallende heer met rolkoffer. De wijkende wachtenden hadden niet door dat ze Mariss Jansons doorlieten, de man die ze zo’n vier uur later hartstochtelijk zouden toejuichen. Typerend wel voor deze onopvallende grootheid.

Bij alle repetities was hij aanwezig, ook waar hij niet per se bij hoefde te zijn, vertelde de nieuwe diva Westbroek. Zo’n betrokken coach heb je nodig en zo’n betrokken coach vond Westbroek ooit in haar leraar James McGray, nadat ze op het conservatorium tegen haar gezegd hadden dat ze een carrière als operazangeres wel kon vergeten. Westbroek kent geen rancuneuze gevoelens, maar ze zou nu wel een heel lange neus kunnen maken naar haar leraren in Den Haag.

Iemand die in je gelooft, maar ook ongezouten kritiek levert als het moet. Elke zanger heeft zo iemand nodig. Een zangeres bekende mij ooit dat ze zó wanhopig was dat haar coach niet bij een optreden van haar als Ortrud in Wagners ’Lohengrin’ kon zijn, dat ze een noodmaatregel nam. Ze stopte een mobieltje in haar omvangrijke boezem, maakte vlak voor opkomst verbinding met haar coach en zong de longen uit haar lijf. De coach was er op die manier toch dichtbij – misschien wel té dicht – en kon achteraf commentaar geven. In de coulissen vlak vóór de opkomst stuurde de coach nog snel een sms’je naar de zangeres. Piep-piep! Piep-piep, klonk het uit haar boezem. Gelieve uw mobiele telefoon uit te zetten!