'Walk the Line' vooral geslaagd als liefdesfilm

recensie 'Walk the Line' is het soort film waar acteurs zich lekker in vastbijten: biopics over beroemde, kleurrijke figuren leveren hoe dan ook aandacht en meestal prijzen op. De acteurs die de afgelopen jaren grootheden als Mohammed Ali, Jackson Pollock, Virginia Woolf, Rubin 'Hurricane' Carter, Nixon en Larry Flint speelden, kregen prompt een Oscar(nominatie).

Zo ook Joaquin Phoenix, die in 'Walk the Line' gestalte geeft aan de in 2003 overleden Johnny Cash. De zanger-gitarist had een leven met professionele ups en downs, drank, drugs en God. Regisseur James Mangold, die in films als 'Copland' en 'Heavy' ook al ontroering opzocht zonder al te veel poespas, is niet zo geïnteresseerd in dat externe drama dat maar tot clichébeelden leidt. Liever concentreert hij zich op de emotionele en muzikale vervlechting van Cash en zangeres June Carter. Al de eerste keer dat we de kleine Johnny zien, kleeft zijn oortje aan de radio waaruit de piepjonge June klinkt. De duistere kant van 'The man in black', is iets wat Mangold niet koste wat kost probeert te duiden.

Een trauma in Cash' jeugd verklaart misschien het een en ander, maar door hem te laten spelen door de melancholieke Phoenix wordt Cash een man die een onbenoembare levenslast met zich meetorst. Een eenling die zwaarmoedig is geboren. En dat hij zijn zielemaatje vindt in de frisse, opgeruimde June is een mooi, ontroerend verhaal.

'Walk the Line' is een teleurstelling voor wie een film verwacht over de man die zijn hele carrière rusteloos tussen gospel, folk, blues en rock 'n' roll in het Amerikaanse muzieklandschap bleef rondzwerven. Maar 'Walk the Line' is absoluut geslaagd als liefdesfilm: liefde voor muziek en liefde tussen twee mensen. De mooiste scènes vinden plaats op podia waar Cash en Carter het beste uit zichzelf en elkaar halen. Als vuur en ijs staan ze tegenover elkaar, hun muziek laat ze koken. En als kijker smelt je, wanneer ze samen 'Jackson' zingen.