Caché van Haneke: een simpele boodschap in een grootse film.

recensie 'Caché' van Michael Haneke, de titel zegt het al, gaat over iets dat zich schuilhoudt. Een verborgen camera, een onzichtbare filmmaker, mensen die iets verbergen voor hun geliefden, hun collega's en (het meest nog) voor zichzelf. Over dat verborgene teveel onthullen mag niet in deze recensie, die noodgedwongen een beetje cryptisch blijft.

'Caché' is niet alleen een psychologisch en politiek drama maar ook een steengoede, beklemmende, en zeer zorgvuldige opgebouwde thriller. Hij moet spannend blijven. Niet alleen omdat die inventieve thrillervorm 'het cadeautje' van Haneke is, ook omdat de spanning je alerter en gevoeliger maakt voor dat wat de plot overstijgt.

Een echtpaar in Parijs (hij televisiepresentator van een boekenprogramma, zij redactrice bij een uitgeverij) ontvangt videotapes met daarop beelden van hun huis vanaf de straat gefilmd. De tapes komen eerst in plastic zak, later ingepakt in een onheilspellende kindertekening.

De beelden zelf leiden hen naar een mogelijke afzender, een man uit het verleden van de presentator. Er is iets gebeurt toen, maar nu gebeurt er ook iets. De relatie tussen de man en de vrouw, hun verhouding tot hun twaalfjarige zoon, komt onder druk. Angst slaat toe.

Tot zover 'funny games'. Een buitenstaander dringt zich in het leven van een welgesteld echtpaar en blaast het op. Zomaar. Maar dat was een eerdere film van Michael Haneke. 'Caché' gaat niet over die willekeurig gewelddadige buitenstaander, maar over het ogenschijnlijk geslaagde gezin. Het wrede dat nu hun leven verstoort schuilt niet buiten hen, als wel in en onder hen, in verschillende vormen. Het was er al, het blijft ook. Haneke suggereert zelfs, maar daarover valt te debatteren, dat het gewoon weer opnieuw wordt verdrongen.

“Waartoe zijn we allemaal in staat om niets te verliezen“, zegt Georges, om er vervolgens niet bij stil te staan. Over dat half bewuste, in het leven geïntegreerde alledaags egocentrisme gaat 'Caché'. 'Onze' levens: veel boeken, veel gesprekken, weinig empathie. Niet met elkaar, zeker niet met vreemden. Het is, zo concluderend, een bijna simpele boodschap van wat je niet anders dan een grootse, glasheldere film kan noemen. Zeker dankt Haneke daarin ook veel aan zijn acteurs. De gepreoccupeerde Auteuil die geen moment ontspant; de nauw verholen woede van Binoche die aan ieder gebaar spanning geeft. Maurice Bénichou die in een paar scènes een heel leven weet op te roepen. Het spel is strak en geconcentreerd, zoals de hele film. Geen mokerslag, zoals 'Funny Games' of 'Benny's Video', maar veel gemener nog; een verbijsterend meesterwerk.