Poppenspelers aaien musici in Concertgebouw over de bol

recensie

Kinderconcert, met Peer Gynt van Grieg en Roodkapje van Patterson, door het Nederlands Philharmonisch Orkest en Theater Gnaffel. Gezien op 10/6 in Het Concertgebouw Amsterdam. Info: www.orkest.nl of www.theatergnaffel.nl.

Een lange dame in een rode jurk, met een hoge pruik op het hoofd, staat gillend van angst op het podium van Het Concertgebouw. Even later valt de wolf haar hongerig aan en vliegen de ledematen door de lucht. Ondertussen speelt een honderdtal musici van het Nederlands Philharmonisch Orkest met uitgestreken gezicht het muzikale sprookje Roodkapje van componist Paul Patterson.

Het concert in samenwerking met Theater Gnaffel is onderdeel van het project NedPho Go, dat klassieke muziek toegankelijker wil maken voor jong en oud. Het idee spreekt aan, want de grote zaal van Het Concertgebouw zit bomvol kinderen, ouders en grootouders. Het concert opent met fragmenten uit Peer Gynt van Grieg, over de fantasievolle avonturier die de wijde wereld in trekt om zijn geluk te zoeken.

Peer Gynt is een vrolijke pop met rood haar en korte broek, en poppenspeler Elout Hol geeft hem een aansprekende mimiek. Met een groot net in de handen rent hij rond om vlinders te vangen. Aan de andere kant van het podium verschijnt poppenspeelster Marlyn Coetsier met de mooie pop Anitra, en op de romantische muziek van Grieg is het liefde op het eerste gezicht.

Terwijl de musici de eerste klanken van Roodkapje inzetten, vertelt een mannetje op een hoge stoel over het bos vol ’rozentrompetten, bosviolen en celloliefjes’. Schrijver Roald Dahl gaf het verhaal van Roodkapje en de boze wolf een verrassende wending, en zijn versie van het sprookje is door componist Paul Patterson met gevoel voor dramatiek op muziek gezet. Roodkapje laat zich niet beetnemen door de wolf. Als de Muppet-achtige pop met blauwe bontjas haar oma heeft verschalkt, trekt zij een pistool en schiet hem onder luid tromgeroffel met een flinke knal neer. Het contrast tussen het uitbundige poppenspel en het beeld van de serieuze, klassieke musici op het podium is komisch.

De poppenspelers van Gnaffel rennen met de manshoge poppen door de zaal, over het podium en de hoge trappen naar de nok van het gebouw. Ze dansen dwars door het orkest en aaien tussendoor een violist over de bol, die onverstoorbaar doorspeelt. Maar het past mooi allemaal in de maat van de muziek. Zelfs als Elout Hol in de rol van grootmoeder met een stem als een klok boven de muziek uit schreeuwt, klinkt het als een mooi, zij het wat experimenteel, samenspel met de musici.

Aan het slot van het concert krijgt Roodkapje een dikke zoen van de dirigent en is er voor poppen, poppenspelers en musici een ovatie.