Boos in opdracht

In het aanbod deze week weer honderden foto's uit de islamitische wereld: het is, met dank aan de Denen, alsof alles wat een camera heeft zich daar heeft verzameld.

En of je nu de lens richt op een straattoneel in Kasjmir, Bangladesh, Indonesië of Irak, overal zie je dezelfde woede-uitbarsting. Deze woede, zeggen ze in het westen, is niet spontaan, maar voorgekookt, georkestreerd, in scène gezet. Vermoedelijk heeft geen van de mannen op deze foto's de gewraakte Deense cartoons gezien. Niettemin zijn ze werkelijk verschrikkelijk boos, ze schreeuwen het uit. Daar hoeven ze alleen maar opdracht toe te krijgen. Het is een oproepbare, onpersoonlijke woede, te allen tijde inzetbaar.

Dit boze gezicht van de islam viel deze week samen met het sji'itische feest ter ere van Imam Hoessein, de kleinzoon van Mohammed, die in 680 sneuvelde bij de slag bij Karbala. Van hem werden massaal portretten en afbeeldingen rondgedragen en overal zag je hem afgebeeld als een eindeloos zachtmoedige man, met een melancholieke oogopslag. Hij leek op Iemand die wij kennen. Maar te midden van al die bozige gelovigen leek het wel of hij er niet helemaal bijhoorde.