Spreeuw van Mozart leidt tot zingen en huilen

recensie 'Ha, die Mozart met zijn spreeuw!', roepen de man en de vrouw op het podium. De man is verkleed als een armeluis-Mozart (pruik op zijn hoofd, witgeschminkt, kniekousen, you name it) en de vrouw als Mozarts vrouw. En ze schreeuwen die zin als een absurde jingle, zoals cabaretier Hans Teeuwen dat wel pleegt te doen. Mozart-man gaat op tafel staan, vrouw gaat op tafel liggen, vogelkooitje ervoor met een hoop zwarte veren erin. Spreeuw is ziek, spreeuw is dood. Wam! Het eerste deel van de voorstellingstitel is na een minuut al binnen.

Dat het dit jaar 250 jaar geleden is dat Mozart werd geboren, zal de wereld weten ook. Er zijn al stemmen die zeggen dat je de componist het meest zou eren door eens een jaar lang geen muziek van hem te draaien. Maar er blijken toch nog originele invalshoeken te verzinnen voor zo'n overbekend thema.

Zo gaat 'WAM, Mozart met andere woorden' van Alba Theaterhuis over de spreeuw van Mozart. Wat zegt u? Ja, een spreeuw, want de componist had een exemplaar dat zijn muziek na kon zingen. Twee stars in één huis dus: het Duitse Star voor de vogel, het Engelse woord voor Mozart zelf.

Ook in de voorstelling wordt met die twee betekenissen gespeeld, als Mozart en zijn vrouw hun dode spreeuw aan komen bieden bij het crematorium. Wat die spreeuw met Mozart te maken heeft, wordt haarfijn uit de doeken gedaan aan de hand van Mozarts 'Ein musikalischer Spaß'.

En zoals Mozarts huisdier zijn gekwetter liet overgaan in muziek, zo probeert ook tekstschrijver Aus Greidanus jr. zijn personages op de rand van zingen en spreken, of liever zingen en huilen, te laten balanceren. Dat levert mooie freezes op in de voorstelling, waarin de handeling even stilstaat en de actrices Evi De Jean (vrouw van Mozart) en Barbara van den Eerenbeemt (crematoriummedewerkster) knap in een mooi niemandsland zweven. Of soms dik over die grens heengaan, zoals Van den Eerenbeemt in haar demonstratie van de uitvaartsmuziek voor de spreeuw: een Mozart-medley, kom er maar eens op! Complimenten voor de vervreemdende klankdecors van Carl Beukman.

'WAM' is, net zoals Mozarts 'Musikalischer Spaß', een virtuoos gemonteerde voorstelling waarin de scènes achter elkaar zijn geplakt, door elkaar heen lopen, over elkaar heen buitelen en vooral met veel humor worden gebracht. Mohammed Azaay speelt zijn rol mooi nonchalant en spreekt zijn zinnen uit alsof hij ze ter plekke verzint, in de sobere en krachtige regie van Saskia Mees. Greidanus jr. heeft zich gelukkig niet al te veel zorgen gemaakt over de uitleg van zijn bizarre toneeltekst. Zo blijft 'WAM' na afloop net zo verwarrend als het programmaboekje. En zoals Mozarts 'Musikalischer Spaß', niet te vergeten.