Sober toneel over overlevenden van watersnood die hun stad weer opbouwen

opinie

’Verdronken stad’ van Theatergroep Wederzijds, vanaf 8 jaar, te zien 29/10 in Leeuwarden, 5/11 in Brussel en op scholen in het land. Info: 020-6824854 of www.wederzijds.nl

Hoe maak je theater in een kaal klaslokaal, zonder belichting en met een stapel kartonnen dozen en velletjes papier als decor? Voor Wederzijds, een theatergroep die is gespecialiseerd in het maken van voorstellingen die passen in een gymzaal of klaslokaal, is dat geen enkel probleem.

Twee acteurs, Anouk Beugels en Albert Klein Kranenburg, zitten aan weerszijden van een strak gespannen waslijntje. Ze schuiven een briefje heen en weer met de vraag ’wil je mij ontmoeten?’ Het antwoord is ’ja’ en dan begint het verhaal over de ’Verdronken stad’.

Een mysterieuze man spoelt aan en ligt op de grond na te hijgen. Hij is de enige overlevende van een watersnoodramp die zijn stad naar de bodem van de zee deed verdwijnen.

Decorkunstenaar Rieks Swarte knipte uit de kartonnen dozen en papier een complete stad, met een berg, olifanten, vogels, mannen, vrouwen en kinderen. Al snel vergeet je de omgeving van het klaslokaal en duik je als publiek onder in een fantasiewereld.

De acteurs zijn al even basic als het decor en doen niets te veel. Rustig en geconcentreerd halen ze één voor één de figuren uit de dozen en plaatsen ze op de speelvloer. Ondertussen vinden ze elkaar wel leuk, de man Jurgen en het meisje Hannah. Maar dat zie je alleen terug in het subtiele oogcontact en de manier waarop ze met elkaar samenspelen om de stad weer tot leven te brengen. Hoe was het ook al weer, met een stadswal en een berg in het midden, vragen ze zich af. ’Er waren olifanten, een rij van tien olifanten’, besluiten ze. In een handomdraai staat zo de gehele bevolking weer paraat, allemaal uitgeknipt.

De regie van ’Verdronken stad’ is in handen van de jonge theatermaakster Madeleen Bloemendaal en zij weet wat ze doet. Het stuk boeit van begin tot eind. Maar soms mis je een dissonant in het samenspel. Zo vraag je je bijvoorbeeld af hoe de man zich voelt over het verlies van zijn stad en zijn dierbaren.

De voorstelling is het eerste deel van een drieluik over kruispunten in het leven. In ’Verdronken stad’ gaat het om het punt waar fantasie en realiteit elkaar raken. Het magisch denken van kinderen, waarin de wereld van de dingen fantasierijk tot leven komt, maakt langzaam plaats voor een down to earth-benadering. Die ontwikkeling is een beetje jammer en de voorstelling maakt dat verlies goed voelbaar. Even plots als hij is verschenen, verdwijnt de man weer van het toneel. Maar het meisje kan zijn stem nog horen in het ruisen van een schelp.