Schaammuis

Het zal meer mensen dan iedereen wil toegeven bekend voorkomen: alleen op je kamer, ’s avonds, stil om je heen. Het enige geluid komt van het tik-tik-tik op je toetsenbord, het enige licht van een enkele bureaulamp en het beeldscherm van je computer. Je bent on line. Je zit in een chatbox. Je hebt contact met een opwindende onbekende. Je bevindt je in de broeierige, halfreële wereld van een erotische chat. In de koortsige atmosfeer van de internetseks, ook wel cyber-seks genoemd.

In die half-bedwelmende, virtuele wereld worden veel mensen, vaak jongeren, ertoe bewogen dingen te doen waarvan ze later spijt krijgen, of waar ze op z’n minst een beetje een onbestemd, ranzig gevoel aan overhouden. Ik zou ze de kost niet willen geven, al die chatters die ooit met hun broek op de knieën door huisgenoten voor hun beeldscherm-met-webcam betrapt zijn. Dat hier steeds meer jongeren aan meedoen lijdt geen twijfel; het mag meestal niet van pa en ma, en alleen daarom al spannend.

De Stichting Mijn Kind Online, een initiatief van de KPN, besloot om er een campagne tegenaan te gooien: wijs jongeren op de gevaren en de katers die internetseks kunnen opleveren. Maar vertel ook dat cyberseks leuk en lekker kan zijn. In het tv-spotje dat sinds een dikke week op tv is te zien, zien we een hilarische situatie, waarin een broer en zus, ’s avonds met pa en ma aan tafel, elkaar aan hun T-shirts herkennen als de cybersekspartners van even daarvoor. Een typisch geval van ’schaammuis’, een ’internet-soa’, zoals het heet op de website van de stichting, www.internetsoa.nl.

Het spotje is inmiddels op jongerenwebsites een hit.