Simon Vinkenoog: de energie van een twintiger

23.10 uur, Nederland 2

Lowlands 2006. Spinvis treedt op: een combinatie van popmuziek, proza en poëzie onder leiding van Erik de Jong en met onder meer trompettist Hans Dagelet. Vlak voor het einde van de voorstelling, tijdens de meeslepende song ’Flamingo’, maakt zich uit de schaduw achter op de planken een gebogen figuur los. Een oudere man met lange manen. Bij de microfoon houdt hij stil. Spotlicht. Als een magiër lijkt hij te groeien. En dan smijt hij met de energie van een twintiger en de stem van een donderwolk het gedicht de zaal in. Het publiek klimt op de banken voor een minutenlang applaus.

Simon Vinkenoog. Dichter en troubadour. Magiër en goeroe. Levende vulkaan, cultfiguur en literaire inspiratiebron. Deze zomer werd hij 78. In ’Profiel’ van vanavond de biografie van dit fenomeen.

’Eigenaar van een niet samen te vatten leven’, is hij wel eens genoemd. Voorloper in de woelige jaren zestig. Verlichting door lsd. Veelvuldig publicist over de wereld van de geestverruiming. En de middelen die daarbij kunnen helpen. ’Reiziger in de geest’, maar ook voor sommigen een ’warhoofd’, een zwever. Zelf vindt hij dat onzin. ,,Zweverig? Laten we maar zweven, zeg! De geest moet waaien!” En: ,,Ik leer iedere dag om te leven en een goed leven is een kunstwerk op zichzelf.”

Van mei tot oktober woont Simon Vinkenoog met zijn geliefde Edith Ringnalda op een volkstuin in Amsterdam-Noord. Een piepklein universum, verscholen tussen een industrieterrein en een volkswijk. Met groene vingers omgetoverd in een paradijs. Daar spreekt ’Profiel’ hem urenlang. Over roken en liefde. Over het groen om hem heen. ,,Het groen is de bondgenoot van de mens”. En over onsterfelijkheid en dood. Vinkenoog staat immers dichter bij de dood dan bij de geboorte. ,,De dood hoort niet bij het leven”, zegt hij. ,,We weten er niks van.”