Het extreme zachtaardig getoond

recensie De meest spraakmakende films en boeken over aids stammen nog van voor de medicijnencocktail, zoals de documentaire 'Silverlake Life' van Joslin en Friedman uit 1993, en in 1992 de speelfilm 'Les nuits fauves' van de kort daarna overleden Cyrille Collard.

In de Argentijnse film 'Un ano sin amor', die afgelopen jaar op het filmfestival van Berlijn werd bekroond met de 'Teddy' voor de beste 'gay' film, valt de naam van Hervé Guibert, de schrijver die in 1991 met zijn aidsdagboek internationale roem verwierf. Het is nu een tijdperk geleden. In 'Le temps qui reste', de film die François Ozon onlangs maakte over het sterfbed van een jonge homoseksueel, krijgt deze gewoon weer een terminale vorm van kanker.

De debuterende regisseuse Anahi Berneri baseerde 'Un ano sin amor' op de gelijknamige roman van de Argentijn Pablo Perez. Het speelt zich af in 1996 toen de cocktail net het schadelijke en niet helemaal effectieve medicijn AZT ging vervangen. In dagboekvorm vertelt de film over Pablo's zoektocht naar liefde in tijden van besmettelijke ziekte. De camera verlaat zijn zijde niet en ook niet zijn gemoed.

Pablo is op drift. Hij praat niet met de tante met wie hij woont, noch met de vader die hem onderhoudt, Ze zouden zijn verhaal ook niet willen horen. Pablo zoekt seks, vergetelheid en veiligheid en lijkt die te vinden in een via een advertentie verworven SM-trio. Een oud verlangen, maar ook een ambivalent verlangen, SM als het theater van de onthechtheid.

Fraai aan het terughoudende, soms wat kabbelende 'Un ano sin amor' is dat het extreme er op zo'n zachtaardige wijze in wordt getoond.

Berneri sloeg bij de ontwikkeling van de film een chemisch bad over waardoor het beeld korreliger en contrastrijker werd. Het maakt Pablo's gezicht bleker, de ziekenhuisgang vervelozer, de felle lichten in de disco feller, maar vervreemden doet dat niet, en pathetisch wordt het ook niet. Dat ligt aan het behoedzame acteren van Juan Minuhin, maar ook aan Berneri's regie.

De camera zoekt met Pablo mee, meestal op afstand en soms iets ineens heel erg dichtbij: de grote pil die oplost in water, de maffe eenhoorn die op de capsules staat afgebeeld, de zwarte potloden in het uitgeverskantoor. De dingen waar je naar staart als je niet aan jezelf kunt ontsnappen.