Foo Fighters zijn nog lang houdbaar

recensie Met een monster van een concert bewijzen de Foo Fighters dat de rek er nog lang niet uit is. In de strak uitverkochte Heineken Music Hall maken zij een lange neus naar alle critici die beweren dat de band over zijn hoogtepunt heen is.

Al tien jaar bestaat de groep rondom de bijna legendarische Dave Grohl, ex-drummer van Nirvana. Door de jaren heen bewees de groep, en met name Grohl, dat ze met hun ijzersterke poprocksongs een van de meest invloedrijke rockbands zijn. Na het vorig jaar verschenen 'In Your Honor', een dubbelaar met op de ene schijf snoeiharde nummers en op de andere een semi-acoustische set, twijfelden velen echter aan de houdbaarheidsdatum van de groep. Het werk zou voorspelbaar zijn geworden en erg middle of the road. Maar dat hun stevige rocknummers, die hun wortels hebben liggen in het grunge-tijdperk, nog altijd relevant zijn blijkt wel uit de enthousiaste reactie van het publiek zodra de All American Heroes hun opwachting maken.

Talloze laserstralen schieten onrustig over de hoofden van het publiek heen, de rookmachines aan weerszijden van het podium zorgen voor een dichte mistwolk in de zaal. Op het rode overhemd van Grohl zijn de eerste zweetplekken al zichtbaar, terwijl hij de longen uit zijn lijf krijst. Opeens bukt hij voorover en pakt iets van de grond dat hem toegeworpen wordt vanuit het publiek. “Het is... een wortel in een plastic zakje!“, roept hij verbaasd, terwijl hij zijn bulderlach laat horen. “Dit heb ik nog nooit meegemaakt, ik wist niet dat mijn fans zulke gezondheidsfreaks zijn!.“

Dat hij zijn publiek graag in de zeik neemt blijkt wel als hij het nummer 'Big Me' opdraagt aan een gezette fan vooraan. Maar ook neemt hij een loopje met zichzelf als hij zich verontschuldigt voor zijn oorverdovende gekrijs. “Ik kan ook echt zingen hoor!“

Ondanks het vele overschreeuwen, de giftig scheurende gitaren en de driftige drumpartijen klinken de Foo Fighters met een mooi woord vet. De dwarsdoorsnede van hun oeuvre geeft een goede indruk van de ontwikkeling die de band heeft meegemaakt. Van snoeiharde beuknummers, klassieke popsongs tot zoete liefdesliedjes en weer terug.

De cirkel is rond. Doorweekt van het zweet kijkt Grohl vertederd naar de echofoto op de grote schermen van zijn ongeboren baby. En zo blijkt maar weer dat er hoop is voor de toekomst.