Meubelboulevard

Er is een breed aanbod van drie-minuten-drama's.

Vandaag zepen we ons in. Een vrouw die ik hoog acht blijkt al bijna vijftien jaar verslaafd aan 'The bold and the beautiful', een Amerikaanse soap die 's middags om half zes door RTL wordt uitgezonden.

Nooit gezien. Dus keek ik en dit is het eerste dat ik zag.

Een woonkamer, met vuurtorentjes, zeilschepen en houten meeuwen op een stok nogal maritiem ingericht. Een vrouw zit op de bank. Naast haar een man.

Zij: “Alsjeblieft, een deken is echt niet nodig. Het is juli.“ Hij: “Je zorgt al bijna je hele leven voor mij. Zo'n deken is een kleine moeite.“

Zij: “Hoe gaat het met jou?“ Hij: “Het kon beter.“ Zij: “Het spijt me zo. Ik had al jaren geleden moeten vertellen dat Massimo je vader is.“ Hij: “Ik heb het Brooke verteld. De klap kwam hard aan bij haar.“

Zij: “Jullie komen er samen wel uit.“ Hij: “Dat denk ik niet. Ze ging er vandoor.“

Einde eerste scène. Adembenemend. Heet het daarom 'soap'? Dat je zo naar binnenglijdt, in het hart van een familiedrama? Ook anderen, ze hebben namen als Macy, Ridge en Deacon, worstelen met hun relaties, elk in hun eigen woonkamer of kantoor en bijna elke scène eindigt met een close-up van iemand die een zucht slaakt.

Het is tobben. En tobben blijkt het wezen van de soap. Ook in de Nederlandse klassieker 'Goede Tijden, Slechte Tijden'. Ook hier kernachtige scènes. Weer een man en een vrouw in een woonkamer.

Hij: “Laura!“ Zij: “Wat ben ik blij weer thuis te zijn.“ Hij: “Ben je een beetje tot jezelf kunnen komen? Ja? Sorry, dat ik er gelijk over begin: heb jij Dennis kunnen vertellen dat jij zijn moeder bent?“

Wow! Dit keer binnen een minuut!

Volgende scène. Jongen en meisje. Weer een woonkamer. Hij: “Rian, even over ons. Dat wat wij hebben, daar heb ik over nagedacht.“ Zij: “Over die paar keer dat wij met elkaar naar bed zijn geweest?“ Hij: “Ja. En ik denk dat ik meer wil.“ Zij: “Meer. Bedoel je vaker?“ Hij: “Ja. Nee. Ik bedoel dat ik verliefd op je ben.“ Einde scène. We kijken nog even Rian in het gezicht, maar haar reactie verraadt ze ons de volgende keer.

Zo schuiven we van de ene bordkartonnen woonkamer naar de andere, een beetje zoals bij een wandeling over een meubelboulevard, en door alle ramen valt kunstlicht. Binnen spelen figuren van plastic hun drie minuten drama's. Daaraan ontkomt ook de moderne soap van BNN - 'Onderweg naar morgen' - niet. De thema's zijn hier wel wat eigentijdser, maar de zeepformule niet. Twee mannen, Casper en Just, in een stilstaande auto. Casper: “Ik heb geen vriendjes.“ Just: “En ik dan?“ Casper: “Dat was een vergissing.“ Just: “Dan heb ik nog nooit iemand zo gretig een vergissing zien maken.“ Casper: “Ik was anders toen.“ Just: “Mensen veranderen niet. Niet op die manier.“ Casper: “Luister, het is niet mijn ding. Ik ben geen homo, oké?“

Aftiteling.