Exclusieve kleding van Mode met een Missie, zonder een zielig verhaal.

Kleding laten naaien door dakloze vrouwen – of door vrouwen die andere problemen hebben – klinkt als een therapeutisch bedoeld naaikransje. Dat is nadrukkelijk niet de bedoeling van Mode met een Missie: de vrouwen werken aan een exclusief modelabel.

In het Nijmeegse naaiatelier van Mode met een Missie knipt Sascha Smitjes nauwkeurig een patroon in een grote lap stof. „Hier betalen mensen straks veel geld voor, dus het moet wel goed zijn”, houdt coupeuse en begeleidster Bea Bolland de groep vrouwen voor. Die hebben allemaal hun zorgen en problemen, maar desondanks is het een gezellige boel: er wordt gelachen, thee gedronken en vooral ook hard gewerkt. Tijdens de Arnhemse Mode Biënnale in 2007 moet namelijk de eerste collectie van het exclusieve modelabel Ami-e-toi gepresenteerd worden.

„We wilden de vrouwen niet alleen maar laten fröbelen, maar een modelabel ontwikkelen van hoogwaardige kwaliteit”, legt één van de initiatiefnemers Rietje Compiet uit. Ze bedacht Mode met een Missie samen met Jacqueline van Lent. „Ik werkte anderhalf jaar geleden in een crisiscentrum voor dak- en thuislozen”, zegt Compiet, „en zag dat de vrouwen die opgevangen werden weinig om handen hadden. Als er al activiteiten werden bedacht, was het meer iets voor mannen, zoals schoonmaken, timmeren en andere klussen.”

Omdat Compiet en Van Lent allebei een voorliefde hebben voor mode, wilden ze iets opzetten met kleding. Ze kwamen in contact met de vorig jaar afgestudeerde modeontwerpers Sjaak Hullekes en Sebastiaan Kramer. Zij wilden de kleding voor Ami-e- toi wel ontwerpen. Compiet en Van Lent omschrijven de stijl als Sobere Chique. In elk kledingstuk zit een stukje tweedehands stof verwerkt. „Wij verkopen de kleding niet met een zielig verhaal”, zegt Van Lent. „Het moet in eerste instantie mooi zijn. We proberen een brug te slaan tussen het goede doel en de commercie.”

Niet alleen dakloze vrouwen zijn welkom in het naaiatelier van Mode met een Missie, ook andere vrouwen met problemen mogen komen. Zo zijn er vrouwen die opgenomen zijn geweest of in financiële nood zitten. Het Nijmeegse naaiatelier is voor Sascha Smitjes een opstap om opnieuw de arbeidsmarkt te betreden: „Ik ben hier via de Sociale Dienst. Dit is voor mij een werkervaringsplaats.”

Eén vrouw komt anderhalf uur te laat het atelier binnen, twee andere vrouwen hebben zich ziek gemeld. Toch komen de meeste vrouwen trouw elke dag of week, merken de begeleiders. Van Lent: „Het is best pittig om te werken met vrouwen met een problematische achtergrond. Maar onze overtuiging is dat je enthousiast blijft als je iets moois maakt. Dat heeft een positief effect op je zelfvertrouwen.”

Dat blijkt wel als Turkay Saki langskomt om een kop koffie te drinken. De van oorsprong Turkse vrouw wordt enthousiast begroet, want tot voor kort kwam ze elke week in het atelier. „Ik ben illegaal en dakloos geweest”, vertelt Saki. „Het opvangtehuis waar ik terechtkwam, bracht me in contact met Mode met een Missie. Ik vond het meteen heel leuk.” In het atelier begon ze plannen te maken voor de toekomst en inmiddels heeft Saki haar leven weer op de rails. Ze heeft een verblijfsvergunning, een huis en bovendien grootse plannen: ze wil een eigen gordijn- en vitragewinkel beginnen. „Hier ontstaan ambities”, glundert Saki. „Het is een warme omgeving, waar je heel erg gestimuleerd wordt. Door de mensen om je heen krijg je zelfvertrouwen.” Saki heeft al een winkelpand gevonden en onlangs is haar ondernemingsplan goedgekeurd door de Kamer van Koophandel. „In januari hoop ik open te gaan. Het is echt een succesverhaal ja, ik kijk weer naar de toekomst.”

„Maar eigenlijk is iedereen een succesverhaal”, vindt begeleidster Bolland. „Sommige vrouwen naaien in twee weken een blouse in elkaar, terwijl anderen maanden over een sjaaltje doen. Maar uiteindelijk is de kwaliteit hartstikke goed en daar gaat het om.”