IJzig sprookje stokt in gestileerde leegheid

recensie

Regie: Tamar van den Dop. Met Halina Reijn, Joren Seldeslachts, Katelijne Verbeke. In 27 bioscopen

’Blind’ is een ijzig, lijzig sprookje. Marie (Halina Reijn) komt als voorlezeres in dienst bij een manke dame in een landhuis. Deze vrouw wordt tot wanhoop gedreven door haar zoon Ruben (Joren Seldeslachts), een om onduidelijke redenen hysterische jongeman die blind is. No nonsense Marie met haar lage stem maakt Ruben rustiger.

Actrice-regisseuse Tamar van den Dop vertelt in haar eerste speelfilm een liefdesverhaal verzonken in sneeuw en ijs, koude en grauwheid. De verminkte Marie, een bleke, witharige gedaante in stevige grijze truien, heeft zo vaak te horen gekregen dat ze lelijk is, dat ze het zelf is gaan geloven. Het heeft een ijzige, koele vrouw van haar gemaakt.

In besneeuwde landschappen (opgenomen in Bulgarije), sombere vertrekken en sobere kledij vangen Van den Dop, cameraman Gregor Meerman en art director Hubert Pouille een verstilde, koude wereld waarin liefde en kleur slechts met de grootste moeite doordringen: terwijl ze voorleest uit H. C. Andersens sprookjesvertelling ’De Sneeuwkoningin’, raakt Ruben verliefd en ontdooit Marie een beetje.

In een niet-specifiek verleden zet Van den Dop als het ware twee historische literaire figuren tegenover elkaar: Marie is als Assepoester, een muurbloempje dat niet gezien hoeft te worden, terwijl Ruben zich als de jonge Werther wentelt in zijn eigen tragiek, alleen maar vergroot wanneer hij de kans op een oogoperatie krijgt.

Allebei zijn ze nogal statische figuren. Hun innerlijke wereld speelt zich af achter veelbetekenende stiltes, karige dialogen en gestileerde leegheid. Aanvankelijk werkt dat wel, met Halina Reijn, in een voor haar uitzonderlijk rustige rol, aan de leiding. Maar die lijzigheid werkt ten slotte tegen de film: ’Blind’ zwenkt heen en weer tussen sprookjesachtigheid en het realisme van een tragische liefde en tuimelt zo in de valkuil van z’n eigen kaalheid. ’Blind’ vertelt een mooi, simpel verhaal dat te weinig om het lijf heeft voor een film van anderhalf uur.