Eigenzinnig danstalent weet stevig te experimenteren met beeldtaal van tv en pc

opinie

W-ISH, van Junior ISH, is te zien: 10/2 in Hoogeveen, 10/3 in Hoogezand, 14/3 in Drachten, 17/3 in Noordwijk, 22/3 in Groningen, 27 en 28/3 in Amsterdam. Op 8/2 gaat Balls van ISH in Amsterdam in première. Info: www.ish-events.nl

Als het zaallicht dooft, beginnen de tweehonderd baldadige brugklassers in de zaal als uit één mond te gillen. Maar als de spelers van Junior ISH in beweging komen, is het publiek heel snel stil. Eén voor één laten de jongste talenten van het theaterdansgezelschap ISH zien wat zij in huis hebben als het om streetdance, breakdance, beatbox of skating gaat en dat dwingt respect af.

Op een stevige soundscape, die aan het geluid van een computergame doet denken, vliegen ze razendsnel met headspins, backspins of windmills over de dansvloer. Ze kunnen nog veel meer, zoals een bal hooghouden in een acrobatische danssolo of een batterij percussie-instrumenten nadoen met de mond op de microfoon. Maar een stevig gebouwde jongen steelt met ’rubberen armen’ de show: van de handen tot de schouders bobbelen er golven door zijn armen. En met gevoel voor understatement kijkt hij ernaar alsof hij zelf ook niet snapt hoe dit kan.

Als ze de overstap maken van dansen naar acteren, zakt de spanning even weg. De titel van de voorstelling gaat over de wensen en dromen van de jonge cast en dat leggen ze uit alsof het om een spreekbeurt gaat. Die invalshoek lijkt er een beetje opgeplakt, veel leuker is de eigenzinnige theatertaal van de spelers. Ze imiteren heel goed popsterren, computerhelden en animatiefiguren en spelen grappige geluidsspelletjes met het nasynchroniseren van stemmen door de microfoon.

Het is de populaire cultuur van MTV, games en strips, maar in een theatrale jas. Ook de reality-tv van de commerciële omroepen is terug te zien. Als een meisje door haar kamer met sjofele meubels loopt, geeft een televisiepresentator aan de rand van het podium commentaar.

Het lijkt een parodie op het programma ’Room Raiders’ van MTV, waarin hitsige jongens nieuwsgierig rondneuzen in de tienerkamer van een meisje. Regisseur Marco Gerris, de drijvende kracht achter het ISH Institute, heeft de spelers zo te zien de vrije hand gegeven. Het multitalent heeft skaten tot een danskunst gemaakt. Zijn jongste skaters gaan een eigen weg en zijn geen kloon van ISH. Al lijkt de voorstelling op een live videoclip met een snoeiharde geluidscollage, het is er een met humor waar de commercie niet van afdruipt.

De jongeren zijn speels en inventief en durven op het toneel stevig te experimenteren met de beeldtaal van de televisie en computer. ’W-ISH’ is soms nog een beetje onhandig en ongepolijst, maar de voorstelling laat wel degelijk een glimp zien van een verrassend nieuwe manier van theater maken.