Afsluiting van Rocky-epos ontroert

recensie

Regie: Sylvester Stallone. Met: Sylvester Stallone, Burt Young, Geraldine Hughes, Milo Ventimiglia. In 58 bioscopen

Een van de meest geliefde toeristenplekjes in Philadelphia zijn de trappen voor het Philadelphia Museum of Art. Sinds bokser Rocky (Stallone) er in 1976 in de gelijknamige film bij het ochtendgloren tegenop rende, doen dagelijks massa’s mensen voor de lol hetzelfde. Nog steeds.

Rocky is al dertig jaar een cultureel ikoon. Destijds werd Stallone met zijn snel geschreven en gemaakte film (onderscheiden met drie Oscars) in één klap een ster. Er volgden nog vier Rocky-films, waarin de underdog uit de arbeidersbuurt steeds weer, tegen alle verwachtingen in, een nieuwe zege behaalde. Zijn uitstapjes naar andere filmgenres mogen talrijk zijn, Stallone zal voor altijd worden vereenzelvigd met deze all American hero, een man van weinig woorden en niet al teveel intellect, een gewone jongen die gelooft in doen waar hij goed in is: klappen uitdelen.

Stallone (inmiddels zestig), die in geen tien jaar een hit aan zijn filmografie heeft mogen toevoegen, laat acteur en personage nog één keer samensmelten in dit melancholische, bitterzoete drama over een man van middelbare leeftijd die probeert los te komen van het verleden door juist weer in de schijnwerpers te stappen.

Rocky Balboa, inmiddels weduwnaar, is eigenaar van een restaurant waar hij gasten vermaakt met oude verhalen. Wanneer hij wordt uitgedaagd door de huidige wereldkampioen beseft Rocky dat ’er nog iets daar beneden zit’. Woede, pijn, zoiets. Hij gaat weer trainen. Zijn vermoeide tred verandert in looppas (hup, die trappen weer op!) en even later vormt hij een vitale inspiratiebron voor zijn vastgelopen zoon en een sombere barvrouw.

Zet jezelf toch niet voor schut, waarschuwen sommigen. Hetzelfde hoorde Stallone toen hij zijn filmplannen bekendmaakte. Maar dat doet hij niet. Het ontroert, hoe schematisch Stallone als regisseur soms ook te werk gaat. Een waardige afsluiting van Rocky Balboa’s verhaal.