Mensen wier leven door Kate Bush veranderde

recensie In de documentaire ’Come back Kate’ is Kate Bush meer aanleiding dan onderwerp van de film. Dat was misschien de reden dat Bush-fans schitterden door afwezigheid op de première

In één opzicht zijn Kate Bush-fans beklagenswaardige wezens: ze worden door hun idool in kwantitatief opzicht uiterst karig bedeeld. De Engelse zangeres werd in 1978 in één klap wereldberoemd dankzij het nummer ’Wuthering heights’. Een jaar later ging ze op tournee om de succesvolle albums ’The kick inside’ en ’Lionheart’ te promoten. Dat beviel kennelijk zo slecht, dat het niet alleen haar eerste maar meteen ook laatste tournee was. Bovendien trok de muzikante zich in de daarop volgende jaren steeds meer terug uit de openbaarheid. Als een moderne kluizenaar (de geboorte van haar zoon Bertie lekte pas twee jaar na dato uit) woont Bush op een eilandje in de Thames. De enige levenstekenen die haar fans nog van haar vernemen, zijn de cd’s die ze met zeer grote tussenpozen uitbrengt.

Het voordeel van dit kluizenaarsbestaan is wel dat de zangeres in de fantasie van haar fans welhaast mythische proporties heeft aangenomen. Dat blijkt ook uit ’Come back Kate’ van Quirine Racké en Helena Muskens. De documentaire ging vrijdag op het IDFA in première in een uitverkocht Tuschinski, waar overigens de Bush-fans (al dan niet in een romantisch gewaad) schitterden door afwezigheid. Zo vreemd was dat eigenlijk niet, aangezien Bush zelf in de film amper aan bod komt. Je zou zelfs kunnen stellen dat de 49-jarige zangeres meer aanleiding dan onderwerp van de film is. ’Come back Kate’ is vooral een registratie van de gedachtenwereld van enkele hardcore Bush-fans. Mensen van zeer verschillende pluimage, die één ding gemeen hebben: hun leven is ingrijpend veranderd door de muziek van Kate Bush.

Racké en Muskens laten de fans niet zien als geobsedeerde stakkers, maar als mensen die op uiteenlopende wijze zijn geraakt door hun idool. Dat levert vaak humoristische, maar ook soms wat trieste verhalen op. Bijna vertederend is het optreden van tribute artist Julie Hendy, wier imitatie van Bush zo over the top is, dat het wel een parodie lijkt. En het verhaal van singer/songwriter Cynthia Conrad die op een wel heel bijzondere manier naar de nieuwe cd van haar idool toeleeft, levert een onverwacht brok in de keel op.