Lasse hield iets geheim

recensie

De start is bepaald krachtig: hoofdpersoon en politieman Lasse Henning is al dood nog voor het eerste hoofdstuk van dit boek begint.

Dokters houden het op een hartaanval, maar zijn rouwende weduwe denkt dat er iets anders aan de hand was. Want in de maand voor zijn overlijden gedroeg haar Lasse zich vreemd. Daarom vraagt ze de oudste en beste vriend van haar man uit te zoeken wat er speelde.

Die vriend is de door drank en gebrek aan leuk werk wat verlopen journalist John Nielsen, tevens hoofdpersoon in ’Verdwijningen’, de vorige misdaadroman van de veel geprezen Zweedse auteur Ake Smedberg.

Via het onderzoek van Nielsen leer je politieman Lasse Henning kennen. Postuum blijkt hij niet wie zijn maat of zijn vrouw dachten dat hij was. De journalist moet constateren dat het beeld van Lasse hem steeds verder ontglipt: „Als een spiegel in een spiegelpaleis op de kermis, die liet iemand anders zien, iemand die hij niet herkende.”

Maar Smedberg laat het niet bij deze ene geschiedenis. Parallel loopt een heel ander verhaal van de moord op een geadopteerde jongeman. De twee detectives die de zaak moeten oplossen, belanden in een foute wereld van doping en narcotica.

Pas over de helft van dit boek beginnen de twee verhalen in elkaar te grijpen. De plot is heel ingenieus, zelfs een beetje te. Ik moest net iets te vaak terugbladeren om te weten wie nu ook alweer wat deed en vooral waarom.

En waar andere Zweedse misdaadauteurs juist meesterlijk de sfeer van het kille, eenzame noorden weten op te roepen, komt die bij Smedberg niet goed uit de verf.

Daardoor greep het op zich interessante verhaal me uiteindelijk toch niet echt aan. Het gegeven is mooi: de liefde van een levende journalist voor een dode politieman met een onbekend verleden. Maar er had meer ingezeten.