Kleuter: al 22 jaar vermist

recensie

Soms staan ze heel even in de grote belangstelling, verdwenen kinderen, zoals onlangs de ontvoerde Madeleine in Portugal. Daarna worden ze gevonden; vermoord, misbruikt, verhandeld. Of er wordt nooit meer iets van ze vernomen.

Wat er met de achterblijvende families gebeurt, is te lezen in ’Levenslang’, althans, het zou zo kunnen gaan. Het begin van het boek is net zo gruwelijk als tegenstrijdig: een zachtaardige tengere vrouw van middelbare leeftijd slaat met een honkbalknuppel het hoofd van een man volkomen, en dan ook helemaal, tot moes. Het druipt van de muren, zogezegd.

Tweeëntwintig jaar daarvoor is haar zoon Michael, een kleuter van vier, verdwenen tijdens een dorpsfeest. Al die jaren van zoeken, hopen, voor gek versleten worden, slapen en waken met helse fantasieën over wat er gebeurd kan zijn met het kind, ontlaadt zich op het hoofd van de man. De politie vindt later onder zijn vloer zeven kinderlijkjes. In een kast zit een bijna verhongerd en misbruikt jongetje. De vrouw wordt de held van het volk, de media gaan uit hun dak.

De vrouw herinnert zich niets van haar daad en terwijl ze in een psychiatrische inrichting haar proces afwacht, vertelt haar dochter het verhaal, ook over haar jeugd, met een moeder die voortdurend bezig was met haar verdwenen zoon.

Spannend is het boek niet echt, omdat al aan het begin alles bekend is over dader, slachtoffer, motief en achtergrond. Maar huiveringwekkend is het wel, omdat het van nabij beschrijft, op nuchtere toon, hoe het leven verloopt na de verdwijning van een kind.

Het boek is gebaseerd op de zaak van de verdwenen Michael Dunahee. Zijn gezicht lacht je toe vanaf de website voor verdwenen kinderen Child Find. In zo’n wereld heb je geen eigen morbide fantasie nodig. Goede vertellers voldoen, en dat is Wendy Jean.