Lichting 2007 komt er aan

recensie

Lichting 2007

De zeventig studenten die deze week afstuderen van de Nederlandse Film en Televisie Academie hadden zich maandag allemaal verzameld op het dak van het academiegebouw in hartje Amsterdam. Het was voor een laatste groepsfoto. Vanaf volgende week staan de jonge Nederlandse regisseurs, scenaristen, producenten en technici op eigen benen. Het is lichting 2007 meer dan toevertrouwd.

Van de 13 eindexamenfilms (7 fictiefilms, 6 documentaires) die door de filmstudenten in verschillende samenstellingen werden gemaakt, vielen er deze week al twee in de prijzen. ’Color Me Bad’ van de Nederlands-Surinaamse regisseur Hesdy Lonwijk ontving de ’Cinemeta Award’ waarmee de makers een 35mm-kopie van hun super 16mm-film kunnen laten maken. De jury waarin onder anderen Karim Traïdia (regisseur van ’De Poolse Bruid’) zitting had, sprak van een maatschappelijk zeer relevante film.

’Color Me Bad’ vertelt het verhaal van een Nederlands-Marokkaanse Thaibokser die op het punt staat te trouwen met een meisje, terwijl hij eigenlijk verliefd is op een jongen. De film behandelt op subtiele wijze een taboe binnen het moslimgezin. De vader noemt de homoseksuele geaardheid van zijn zoon een ziekte, waartegen hij moet vechten. De kracht van de film is dat de vader niet wordt beschuldigd. Gelukkig trapt de regisseur niet in die valkuil. Wel zijn we getuige van de tweestrijd van de zoon, gevangen tussen twee culturen.

De Spaans-Nederlandse regisseur Iván-López Núñez ontving voor ’Pijn’ de ’Nassenstein Startprijs’, een door Endemol Nederland beschikbaar gestelde prijs ter waarde van 10.000 euro waarmee de makers een nieuw project kunnen opstarten. ’Pijn’ is het verhaal van een jonge fotograaf die iets vreselijks heeft meegemaakt, en die alleen nog maar de straat opgaat om mensen uit te dagen, en zich in elkaar te laten slaan. Hij hoopt zijn mentale pijn met fysieke pijn te kunnen verdrijven. De film is mooi psychologisch geïnspireerd, en knap is vooral dat er zo wordt vertrouwd op de beeldtaal.

Eigenlijk zijn de twee bekroningen exemplarisch voor het stevige werk dat lichting 2007 leverde. De maatschappelijk relevante thema’s zijn teruggebracht tot heel specifieke verhalen waarin de mens en zijn ingewikkelde leefomstandigheden steeds centraal staat. In de documentaire ’Vrij Zijn’ volgen we een ex-gedetineerde die zijn eerste schreden in de buitenwereld zet.

In ’Catch 22’ volgen we het gevecht van een 13-jarig Marokkaans-Nederlands jongetje om weer bij zijn ouders te komen wonen. Hij is ooit geestelijk gehandicapt verklaard, en uit huis geplaatst. De diagnose terugdraaien blijkt een hel. Het zijn mooie journalistieke verhalen. Soms had er nog wel wat doorgevraagd mogen worden, of hadden de makers een iets sterkere visie mogen ontvouwen.

Zoals bijvoorbeeld in ’De Wereld van Wagner’, het portret van een 17-jarige drieling uit Hoofddorp die een medeleerling te grazen had genomen, en van de middelbare school werd verwijderd. De drie onafscheidelijke meiden zitten nu al een paar jaar bij vader thuis voor de buis. Een gouden vondst, dit verhaal, vol drama, vol humor, maar regisseuse Eva van Pelt lijkt ook onder de indruk van de Hoofddorpse ’terror-meiden’. Ze vraagt niet goed door, en eindigt het verhaal nogal pardoes.

Over moeizame communicatie maakte Marijn Frank ten slotte een heel mooie documentaire, het kroonjuweel van Lichting 2007. In ’Pappa is weg en ik wilde nog wat vragen’ richt de 24-jarige regisseuse de camera op zichzelf en haar familie. Vader Frank is stervende, en dochter Frank realiseert zich dat ze zo weinig van hem weet. Met de camera in de hand gaat ze op onderzoek uit. Zonder haar zieke vader in beeld te brengen, gaat ze op zoek naar de reden voor zijn geslotenheid. Juist doordat ze die vader niet in beeld brengt, wordt het een verhaal van heel veel vaders en heel veel dochters.

Marijn Frank laat zich zien als een natuurtalent, voor en achter de camera. „Gestimuleerd werd ik in een klas van Digna Sinke”, vertelde de regisseuse maandag bij de presentatie van haar film. „We hadden de opdracht gekregen om een ’zelf-interview’ te doen. Ik deed dat na een bezoek aan mijn vader, op het toilet van het ziekenhuis. Ik was erg ge-emotioneerd. Die scène werd het begin van de film.”