Vage grensgebieden

Vliegen naar en in Azië wordt steeds goedkoper. Retourtje Londen – Kuala Lumpur? Minder dan 100 dollar.

Regeringen liberaliseren deze ooit strikt gereguleerde markt, en een groeiende middenklasse wil wel eens de Big Ben zien, vandaar de moordende concurrentie en de groei van de intercontinentale prijsvechters.

Het Amerikaanse Newsweek vindt dat een artikel waard: niet over de gevolgen voor het milieu, maar voor de luchtvaartmaatschappijen. Tony Fernandes van het razendsnel groeiende Air Asia houdt deze maand Air Asia X ten doop. Deze ’laagvlieger’ gaat de Europese en Aziatische toeristen bedienen tegen prijzen waarvoor de Schiphol-taxi je niet naar Amsterdam-centrum brengt. Stephen Miller, van de succesmaatschappij Oasis streeft ernaar binnenkort hele families van en naar Azië te vervoeren in business class. De klassieke luchtvaartmaatschappijen zijn gewaarschuwd.

Het omslagverhaal van het blad heeft een zeer optimistische, om niet te zeggen Amerikaanse teneur. We kunnen de klimaatverandering tegengaan met behoud van ons comfort! Newsweek voert als bewijs een Duitse hoteldirecteur ten tonele, die jaarlijks tweederde op zijn energierekening bespaart door isolatie en spaarlampen. Nu alleen nog spaarvliegtuigen en –auto’s voor alle 2 miljard Chinezen en Indiërs.

In het Amerikaanse maandblad Foreign Affairs een mooie analyse over Afghanistan. Laat alle hoop op verbetering aldaar maar varen, zolang de westerse wereld niet véél meer geld en energie in de ontwikkeling van het land steekt, betoogt de oud-VN-adviseur Barnett R. Rubin.

„In tegenspraak met de beweringen van de regering-Bush, wiens attentie na 11 september snel afdwaalde naar Irak en grote visoenen over transformatie van het Midden-Oosten, is het voornaamste centrum van terrorisme met een wereldomvattende reikwijdte in Pakistan”, schrijft Burnett. „Al-Kaida is erin geslaagd zijn basis te herinrichten door behendig de zwakheid van de staat uit te buiten in de ’tribal belt’ van de Pasjtoens, aan de Pakistaans-Afghaanse grens. In de woorden van een westerse militaire commandant in Afghanistan ’Totdat we de tribal belt transformeren, loopt de VS gevaar’.”

Dat stammengebied, een deel van Pakistan waar de staat vrijwel niets te zeggen heeft, is in meer dan één opzicht een wespennest, legt het Britse The Economist uit. Hier ergens loopt de grens tussen Pakistan en Afghanistan. Waar precies, daarover verschillen de meningen.

Pakistan heeft ruimhartig aangeboden om ’de’ grens met Afghanistan te beveiligen, door middel van landmijnen en een hek. Logisch, gezien de angst van westerse commandanten voor een grootscheeps voorjaarsoffensief van de Taliban vanuit dit ’niemandsland’. Maar het aanbod van de Pakistanen was vooral een boerenslimme manier om die grens eenzijdig vast te leggen. Om die reden liepen de VN en de Afghaanse regering te hoop tegen het idee. ,,De Afghaanse president, een Pasjtoen, wil niet de man zijn die het idee van een Groter Afghanistan heeft laten varen”, schrijft het blad. „Amerika en zijn bondgenoten Afghanistan en Pakistan, zien zich in zorgwekkende tweedracht geconfronteerd met het dreigende lente-offensief.”