Lafcadio de leeuw kan schieten

recensie

In de jungle woont een leeuw die goed met een geweer overweg kan; beter dan de jagers die hem willen neerhalen om een vloerkleed van hem te maken. Het dier heeft het vuurwapen gejat van een schutter die hem tot lunch diende, en heeft wekenlang met het wapen geoefend. Nu kan hij zelfs het stof van de oren van een fruitvlieg schieten.

Circusbaas Vinkvinger heeft daar lucht van gekregen, komt naar de jungle en nodigt de leeuw uit ‘kunstscherpschutter’ te worden.

In de grote stad wordt de leeuw als Lafcadio de Grote een ongekend populaire circusartiest. Hij gaat zich kleden en gedragen als een menselijke dandy, legt het aan met mooie actrices, rookt peperdure sigaren en gaat jaren later zelfs met zijn mensenvrienden jagen.

Maar als hij in de jungle oog in oog staat met zijn soortgenoten van vroeger, wordt hij geconfronteerd met de vraag: ben ik een leeuw die jagers eet, of een jager die leeuwen doodschiet? Lafcadio beseft dat hij door al het succes zichzelf is kwijtgeraakt. Hij weet niet meer wie hij is en hoort nergens meer bij.

Onbegrijpelijk dat dit tragikomische voorleesboek uit 1963 nooit eerder in het Nederlands is vertaald. Weliswaar is de ouderwets familiaire toon die Shel Silverstein tegen zijn lezers aanslaat even wennen: ,,En nu, kinderen, gaat jullie oom Shelby een verhaal vertellen...’’ Maar als hij op dreef raakt, vergeet je dat vanzelf. Silverstein verstaat de kunst een dwaas buitelend verhaal vol humor toch kracht en diepte te geven, zonder overdreven te moraliseren.

Soms zijn de keuzes van het vertalerskoppel Abdolah niet te volgen. De ‘marshmellow’ speelt een grote rol in het verhaal, maar ze vertalen dat woord niet als het gangbaardere ‘spekkie’. Terwijl ze de spreekstalmeester van het circus wel vereenvoudigen tot ‘presentator’. Jammer.

‘Lafcadio’ is een aanwinst, als is het minder indringend dan Silversteins succesvolle prentenboek ‘De gulle boom.’ Half maart verschijnt het volgende boek van Silverstein: ‘Het ontbrekende stuk’.