Zonovergoten leegte beklijft niet

recensie

Regie: Todd Field. Met: Kate Winslet, Patrick Wilson, Jackie Earle Haley, Jennifer Connelly. In 17 filmtheaters.

In de opening van ’Little Children’, de bewerking van Tom Perrotta’s veelgeprezen roman, wordt verslag gedaan van de hysterie die ontstaat in een slaperige Amerikaanse voorstad door de komst van een veroordeelde potloodventer, Ronnie (Haley).

Het is het schijnbare begin van een satire op de Amerikaanse suburb, die spreekwoordelijke oase van rust en veiligheid, kindvriendelijkheid en familiegeluk die in films als ’Happiness’ en ’American Beauty’ al onder vuur is genomen. Maar Tom Perrotta en regisseur Todd Field, die samen het script schreven, pakken het omfloerster aan. Ze blijven niet van afstand kijken om de spot te drijven met burgerpaniek, hoewel de collectieve stress in het zwembad waar Ronnie op een warme dag in springt, prachtig wordt verbeeld. De makers stappen behoedzaam in de levens van bewoners die net niet in de suburban idylle passen. Sarah (Winslet) zit met een zeker masochisme dagelijks met haar peuter in een speeltuintje, naast een drietal kwetterende moeders aan wie ze een hekel heeft. Brad (Wilson), die er met zijn zoontje komt, is ook een buitenbeentje: als – aantrekkelijke – huisvader mág hij niet eens deelnemen aan de gesprekken over haarverf, huwelijkse seks en roddels. Sarah en Brad zoeken een vriendschappelijke toevlucht tot elkaar en liggen niet veel later in de hete, benauwde zomer die de film bestrijkt, zwetend in elkaars armen. Uit hun romance spreekt net zoveel stille wanhoop als uit de curieuze relatie die ontstaat tussen Ronnie en een ex-politieagent die er alles aan doet de zedendelinquent publiekelijk aan het kruis te nagelen. Posters op bomen, teksten op de stoep.

Via dit viertal zuigt Field je mee in een wereld van zonovergoten leegte en hunkering, van sociale druk en verlangen naar vroeger, toen de toekomst nog open lag. Maar zijn observaties blijven tegelijkertijd algemeen en vlak, op het clichématige af. De licht ironische voice-over, die onvoorspelbaar komt en gaat, maakt het je er niet gemakkelijker op in de hoofden van de personages te kijken. Winslet is zo’n charmante actrice, dat je haar personage meteen voor lief neemt, maar Sarahs levensworstelingen lijken een stuk gecompliceerder dan alleen de saaie, aan internetporno verslingerde echtgenoot die haar overspel obligaat rechtvaardigt.

Na het zien van ’Little Children’ heb je het gevoel alsof je op een feestje even een paar heel interessante mensen hebt gesproken en ze daarna uit het oog bent verloren. De film doet je snakken naar het 368 pagina’s tellende boek.