Terechte egotrip van George Michael

recensie

George Michael, gezien 26 juni 2007 in de Arena, Amsterdam

Vorig jaar nog gaf de zanger met de stralende glimlach een concert in het Rotterdamse Ahoy’. Dinsdagavond lag de Amsterdamse Arena aan de voeten van George Michael.

25Live heet de tour waarmee hij zijn zilveren jubileum viert en naar het schijnt afscheid neemt van de bühne. Maar liefst achttien jaar na zijn laatste optreden op Nederlandse bodem wordt ons land getrakteerd op een tweetal concerten, nog geen jaar na elkaar.

De controversiële zanger is de laatste tijd, alweer, het mikpunt van de roddels. Zijn drank- en drugsproblemen, straffe politieke uitlatingen over Tony Blair en relatieperikelen met zijn vriend Kenny waren aanleiding voor een stroom negatieve publiciteit. Maar in de Arena is vanavond niets te zien van een aangeslagen George Michael. Na een veel te lang en bombastisch intromuziekje komt de zanger op vanuit het enorme beeldscherm dat over het podium heen gedrapeerd is. Tussen de prachtige visuals van een sterrenhemel is hij het stralende middelpunt.

Hoewel zijn carrière genoeg muziek moet bieden voor een afwisselende avond ligt het zwaartepunt bij zijn latere solowerk. Nummers als ’Star People’, ’Let’s Go Outside’ en ’Spinning The Wheel’ halen het echter niet bij oude Wham!-klassiekers als ’Everything She Wants’, ’I’m Your Man’ en de uitsmijter ’Edge Of Heaven’. De eenzijdige, gladde discobeats van het latere werk zijn gemakkelijke keuzes om een stadion als de Arena te laten swingen. Maar het gedreun overstemt precies datgene waar iedereen voor kwam: de gouden strot van George Michael.

De inmiddels 44-jarige zanger beschikt nog altijd over een prachtige, herkenbare stem, die live zeker overeind blijft staan. In het bijzonder bij het bloedstollend mooie ’Praying For Time’, of ’Father Figure’, ’Jesus To A Child’ en natuurlijk ’Careless Whisper’. Het niemendalletje ’Shoot The Dog’, met een enorme opblaasbare George Bush, blijkt echt een misser te zijn. Destijds was Michaels protestlied tegen het bewind van president Bush en premier Blair misschien nog enigszins van belang. Maar de houdbaarheid van het nummer is allang verstreken.

Er volgt een pauze van twintig minuten in de show, een nogal gewaagde keuze en het publiek kijkt afwachtend om zich heen als de enorme stadionlampen opeens aangaan. Op het grote scherm wordt afgeteld tot de tijd verstreken is, waarna de zanger in een te strak politiepakje het podium weer opkomt.

Wat opvalt is dat 25Live een echte onemanshow is. Zelfs de band zit in het donker verscholen in een enorme stellage, af en toe mogen achtergrondzangeressen naast de zanger staan.

Als we de geruchten mogen geloven is dit de laatste keer dat George Michael op tournee gaat. En daarmee is 25Live een grote en zeer terechte egotrip.