Stockhausen - Stimmung

recensie

CD - KLASSIEK

’Stimmung’ voor zes stemmen en versterking/elektronica van Karlheinz Stockhausen is een van zijn beste werken. Net zoals bijvoorbeeld zijn grote orkestwerken ’Trans’ en ’Inori’ is de muziek een ritueel, een rozenkrans die voor je oren voorbijtrekt als een geheimzinnige processie. Net zoals in die werken ook, maakt het in 1968 voltooide werk gebruik van elektronische versterking als compositorisch instrument. Versterkt Stockhausen in zijn orkestwerken vaak voor de balans, zo schrijft hij in ’Stimmung’ microfoons voor: zulks om de resonanties in de mondholtes van de zes zangers hoorbaar te maken, alles gezongen op slechts een ruim dozijn tonen, uitgewerkt in 51 deeltjes. Meestal in de mond walsende klinkers als in een Tibetaans gezang, soms erotische gedichtjes van Stockhausens eigen hand, soms ook weer woorden in een kosmische context. De componist schreef het werk tijdens zijn verblijf in Amerika, waar hij zeker beïnvloed raakte door LaMonte Young. De niet-gefixeerde vorm van het stuk doet zelfs denken aan Riley’s ‘In C’. Theatre of Voices voert deze ‘Kopenhaagse versie’ van ‘Stimmung’ met veel aandacht, ruimte en kleur uit. Mooi en zuiver van stemming, in de ruimste zin van het woord. Zelf omschreef Stockhausen ’Stimmung’ als een ’gevleugeld verhikel reizend naar de kosmos en het goddelijke’. Paul Hilliers sextet komt soms inderdaad zoemend los van de grond.