Autobiografisch peil is hoog bij prima Burman

recensie

Regie: Daniel Burman. Met Daniel Hendler, Eloy Burman en Arturo Goetz. In 4 filmtheaters.

’Wij zijn een typisch joods-christelijk Argentijns stel, met kinderen, en zorgen’, zegt Ariel Perelman tegen het meisje dat inmiddels zijn vrouw is, en dat immer regelend, moederend en fitnessend door het leven gaat.

Ariel Perelman woont in Buenos Aires, in een mooi huis met ruime kamers en zo’n grote koninklijke voordeur. Hij is advocaat geworden, net als zijn vader. Als hij naar zijn zoontje kijkt, is hij wel eens bang dat ook hij de advocatuur in zal gaan, alsof er helemaal geen keuzes hoeven te worden gemaakt, alsof alles is voorbestemd.

Ariel Perelman zou 33 jaar kunnen zijn, de leeftijd van regisseur Daniel Burman, die met Ariel Perelman een naam bedacht die niet veel afwijkt van de zijne. Burman maakte al twee keer eerder een film met een ’Ariel’ in de hoofdrol, ’Esperando al Mesías’ en ’El Abrazo Partido’. Voor de derde keer wordt Burmans ’Ariel’ ook gespeeld door Daniel Hendler, een charmante en talentvolle Argentijnse acteur die het aardig doet als Burmans alter ego. Als zoontje treedt Eloy Burman op, Burmans eigen zoon, en zo is het autobiografische gehalte van ’Family Law’ goed op peil.

’Family Law’ is een film over het voortkabbelende, dagelijkse leven van de Argentijnse middenklasse. Het zou een tragische film zijn geweest, als Daniel Burman zich niet zo bewust was geweest van die tragiek, en er niet zo’n komische draai aan had gegeven.

Als ’middenmoter’ zou Ariel best in een depressie kunnen glippen, maar zijn geest lijkt te actief om bij de pakken neer te gaan zitten. In een voortdurende, vaak hilarische gedachtenstroom leren we van alles over vaders die volgens een of ander onderzoek beter voor hun mooie dan voor hun lelijke kinderen zouden zorgen.

Burman weeft de overvloed aan nuttige en vooral nutteloze informatie in het moderne leven ook op een aanstekelijke manier door zijn film. We leren van alles over vetverbranding via de Pilatus-methode, zoals beoefend door zijn jonge echtgenote. We zien hem kijken als zij met haar Pilatus-groepje voor een weekend gaat kamperen, en hoe hij onder de kampeerders een metroseksueel ontwaart, gespierd, zonnebank bruin, en gehuld in een fijne wollen trui.

Dan kijkt hij wat bedremmeld naar zijn eigen saaie advocatenpak. En daarmee redt hij meteen de situatie. Hij hangt de lach aan zijn eigen broek en dat heeft temidden van al die zorgen voor morgen een feestelijk, droogkomisch effect.

De Argentijnen zonden ’Family Law’ in voor de oscars. Een prima kandidaat.