Norah Jones - Not Too Late

recensie

CD - POP

Al dertig miljoen albums heeft de 27-jarige Norah Jones verkocht, en dankzij het deze week verschenen ’Not Too Late’ loopt de teller alweer flink verder op. De dochter van Ravi Shankar, opgegroeid in Texas, won als debutant acht Grammy’s voor haar cd ’Come Away With Me’ (2002), opgevolgd door ’Feels Like Home’ (2004). Voor haar derde cd schreef ze voor het eerst alle nummers zelf, veelal op tournee, zich uit praktische overwegingen meer op gitaar dan op piano baserend. Het gaat over liefde, over oorlog, en over allebei tegelijk. Zoals in ’Wish I Could’, waarin Annie in de deur van het café zegt dat liefde in tijden van oorlog niet eerlijk is. Haar man is gesneuveld. ’My Dear Country’ geeft met een Randy Newman-achtige pianostructuur commentaar op het Amerika van rond de verkiezingen. De dag erna kleurde het land donkerder, zingt Jones, en een speels Hammond-orgeltje spookt wat rond. Zo bevat ’Not Too Late’ mooie nummers met kleine verrassingen, zoals die leuke trombone in het opgewekte ’Sinkin’ Soon’. Maar net te vaak ligt in haar voortkabbelende mix van jazz, country en pop de eentonigheid op de loer, zoals in ’Wake me up’, dat z’n titel eer aandoet. Je gunt Jones vooral meer frivoliteit, zoals ze die wel uitstraalt in het cd-boekje in een serie rondedansfoto’s.