Bevel: liquideer elkaar

recensie

Charlie en George zijn twee onwaarschijnlijke hoofdfiguren in een onwaarschijnlijk verhaal dat je in één ruk uit wilt lezen. Het gebeurt niet al te vaak dat je echt vurig hoopt dat een personage het er levend van afbrengt, in weerwil van alle onheilstijdingen. Maar David Wolstencroft wekt dat sentiment bij mij op met beide hoofdrolspelers, die elkaar helaas moeten vermoorden. Met als gevolg dat je voortijlt naar de laatste pagina, hopend op een wonder. Dit zou niet het laatste boek over Charlie en George mogen zijn.

De een is wat ouder, de tweede nog vrij jong. Zij werken voor de Britse inlichtingendienst, kennen elkaar niet, maar moeten allebei undercover werken in een fotokiosk in Londen. Daar moeten zij van tijd tot tijd materiaal uitwisselen met hun contacten. Op een kwade dag krijgen zij de fatale opdracht de ander te liquideren. Vanaf dat moment zijn zij op elkaar aangewezen, op zoek naar de reden, zonder dat ze elkaar ook maar een moment kunnen vertrouwen.

Wolstencroft schetst in zijn debuut beide personen met schitterende ironie. Gelaten reageren zij op hun lot, dat bezegeld lijkt door een samenzwering, incompetentie van hun bazen of beide.

De Britse auteur, die naam maakte met de BBC-spionageserie ’Spooks’, heeft een mooi oog voor het tragikomische: Charles en George doen aan Laurel en Hardy denken. En hij mag graag een explosie of schot tot in het kleinste detail als in een vertraagde film beschrijven.Op pagina 154 legt George uit dat je in thrillers niet vooruit hoeft te bladeren. ,,Als hij zich zorgen maakte over de veiligheid van de hoofdpersonen, hoefde hij slechts het gewicht van de pagina’s op zijn rechterhand te wegen. Halverwege een boek bijvoorbeeld, had hij nog geen reden voor ongerustheid, omdat er nog genoeg bladzijden over waren om de zaak recht te zetten.” Helaas heeft dit boek een tweede helft; het begin van het einde.