Poëtisch deprimerend drieluik

recensie

Regie: Neil Armfield. Met: Heath Ledger, Abbie Cornish, Geoffrey Rush. In 4 filmtheaters

Hemel. Aarde. Hel. De Australische romantische tragedie ’Candy’ is verdeeld in drie hoofdstukken die de ondergang beschrijven van de prachtige, verzengende, verstikkende liefde tussen Dan (Ledger), dichter en Candy (Cornish), schilderes. Van werken komt niet veel, want het jonge tweetal heeft het veel te druk met drugs.

Zo vol overgave als ze in de openingsbeelden na hun ontmoeting van een kermisattractie genieten, zo uitbundig leveren ze zich vervolgens uit aan hun verslaving.

Regisseur Neil Armfield verfilmde de gelijknamige autobiografische roman van Luke Davies, die acht jaar verslaafd was en met de titel natuurlijk zowel naar zijn geliefde als naar het ’spul’ verwijst. Anders dan heroïne-films als ’Trainspotting’ of ’Requiem for a Dream’ verbeeldt ’Candy’ niet zozeer de mentale trips van binnenuit alswel het bizarre isolement waarin Candy en Dan verzeilen. De camera blijft zo dicht bij de twee dat de rest van de wereld gewoonweg niet lijkt te bestaan. Eerst is dat romantisch, later ronduit eng.

Ledger met zijn naar binnen gekeerde blikken is mooi als jongen die totaal geen grip op zijn leven krijgt, en Cornish is zo’n ’Betty Blue’-achtig stralend weerbarstig meisje waar hij zich begrijpelijk in verliest. Neil Armfield haalt het beste in de acteurs naar boven in een film die je poëtisch deprimerend zou kunnen noemen.