Commentaar op soap eindigt zelf ook als soap

recensie

Regie: Pernille Fischer Christensen. Met Trine Dyrholm en David Dencik. In 5 bioscopen.

De Deense debutante Pernille Fischer Christensen vertelt met ’A Soap’ het ’soapige’ verhaal van twee buren, die allebei in tamelijk ingewikkelde relaties zitten, en ook nog eens met elkaar verzeild raken in een spel van aantrekken en afstoten.

Charlotte is de eigenaresse van een schoonheidssalon die weggelopen is bij haar man, een arts met losse handjes die haar net zo vaak om vergeving vraagt als haar gewoon weer een hersenschudding slaat. Veronica is een gevoelige en schuchtere jongeman die zich meer vrouw voelt en die gedeprimeerd een pot pillen naar binnen werkt, en op het nippertje wordt gered door nieuwe buurvrouw Charlotte.

Huiselijk geweld, transseksualiteit, zelfmoord, het zijn de koninklijke ingrediënten van een goeie doordeweekse tv-soap, ware het niet dat deze film ook commentaar levert op het soap-genre. Een voice-over licht ons in over de dingen die komen gaan, of stelt vragen als ’Is het niet hopeloos om je voor te stellen dat liefde alles overwint?’

Zo probeert de filmmaakster ons te betrekken bij het melodrama, en tegelijkertijd schept ze – heel Brechtiaans – ook afstand. Dat is best raar voor een film die aan het slot helemaal mee gaat in de soap-filosofie dat liefde gelijk staat aan verzorgen, beschermen en vergeven.