Oehh, Hans!

En andere reclame-hoogtepunten met soms een tv-programma tussendoor

Het is veertig jaar geleden dat ons leven radicaal veranderde. Dat klinkt dramatisch, maar dat is het ook. Ons taalgebruik, onze humor, ons gedrag in het algemeen; het ging allemaal op de schop vanaf het jaar 1967. Toen namelijk zond de televisie het eerste reclameblokje uit, zoals te zien was in ‘Andere Tijden’ ( NPS/VPRO).

Het moet haast wel zo zijn dat je vóór die tijd een volstrekt ander type mens had. Ten eerste zagen we er anders uit en onze omgeving net zo. Het leven speelde zich af in zwart-wit.

Als je een broek nodig had (men sprak toen van nodig hebben in plaats van moeten hebben) fietste je op een zwart rijwiel in een zwart-witte straat naar de Hollandse Eenheidsprijzen Maatschappij Amsterdam. Daar aangekomen kon je kiezen tussen een witte of een zwarte pantalon. Kleuren werden later pas uitgevonden. Door Oilily, Smarties en H & M.

Verder moet de ‘homo non-advertentius’ onschuldig, maagdelijk en authentiek zijn geweest . Want: vrij van indoctrinatie.

U zult nu misschien zeggen ‘je had de zondagse preek toch, of de mores van de vakbond’ - en daar heeft u gelijk in. Maar er waren nog geen mensen die om de haverklap ‘foutje, bedankt’ riepen. Of iets van gelijke strekking. Laat staan dat iemand het in zijn hoofd haalde om tijdens het eten ineens het volgende liedje in te zetten: ‘kip, het meest veelzijdige stukje vlees. Kip!’

Ook waren we nog gevrijwaard van een verzekeringsmaatschappij, die nu al maanden spotjes op ons afvuurt waarin een zwangere vrouw steeds ,Oeh, Hans!’roept.

Het moet dus al met al een rustgevende, spiritueel diepgaande en zorgeloze tijd zijn geweest.

Tot dus dat gedenkwaardige televisiejaar van 1967. Op 2 januari om precies te zijn -met een spotje waarin nota bene de krant wordt aangeprezen – was het voorbij met de rust.

Vanaf dat moment ontstond langzaam maar zeker de nieuwe mens.

De mens veranderend in een consument die tussen de reclames door zo nu en dan eens naar een televisieprogramma kijkt. En in zijn vrije tijd de boodschappen doet, die hij zojuist op tv voorbij heeft zien komen.

Maar dat ging niet zonder slag of stoot. De politiek, de omroepen en huisvrouwenorganisaties waren fel tegen. En als we eerlijk zijn weten we tot op de dag van vandaag nog niet goed wat we van tv-reclame moeten vinden. Dubbelhartig zijn we, zoals Andere Tijden-presentator Hans Goedkoop zei. ,,Als u een echte publieke omroep-kijker bent, vindt u vast dat reclame daar niet thuis hoort en dat die dus weg zou moeten. Maar het gekke is: u kijkt op dit moment bij de publieke omroep naar een uitzending over reclame en u bent nog niet weggezapt.”

En daar had hij ons tuk, want reclame kan ook mooi zijn. Of leuk.

Dat komt deels door de komst van acteurs in spotjes. Mensen als Rijk de Gooijer, Johnny Kraaijkamp of Martine Bijl.

Zij bekende zo verknocht te zijn geraakt aan die groenten achter dat glas, dat ze het liefst begraven wil worden in een glazen kist. ,,Kan meneer De Haan mij wakker kussen.”

Asjemenou.