Verdacht woord

recensie

De agendarubriek van het Katholiek Nieuwsblad maakt gewag van de 30ste internationale devotionalia-verzamelaarsbeurs, gisteren in Gemeenschapshuis ’De Landing’ in Eindhoven.

Je ziet het voor je: de verzamelaars die van ongeduld voor de deur van het zaaltje staan te trappelen, wachtend tot ze naar binnen mogen om op jacht te gaan naar dat éne bidprentje dat nog in de collectie ontbreekt.

Een pagina verder in hetzelfde Katholiek Nieuwsblad trekt mgr. J. Duivenvoorde een waar collector’s item uit zijn portemonnee: een Mariacreditcard. Die is in een oplage van 37.000 stuks geproduceerd ter gelegenheid van het honderdjarig bestaan van de rk kerk te Merauke, West-Papoea. „Zoals je ziet gaat het om een mooi uitgevoerde kaart, gemodelleerd naar de bestaande creditkaarten waarmee mensen van alles en nog wat kunnen betalen. Het bijzondere van deze kaart is dat je er niets mee kunt betalen; je kunt er wel verdiensten op vastzetten opdat die eeuwigheidswaarde krijgen. Het is te vergelijken met het vroegere verschijnsel dat mensen medailles droegen. Het enige verschil is dat je dit niet om je nek draagt, maar in je portemonnee om Maria een belangrijke plaats te geven in je leven van alledag.”

Duivenvoorde werd in 1972 bisschop in Merauke, maar sinds eind vorig jaar werkt hij – net als pater Martin Noordermeer die voorheen Haïti als werkgebied had – als parochiegeestelijke in de Drents-Groningse veenkolonieën.

De situatie in Emmen en omstreken doet volgens Duivenvoorde ’goed beschouwd denken aan hoe we ooit werkten in de missie’. „Daar was sprake van enorm uitgestrekte gebieden met eveneens weinig priesters.”

Als we het Katholiek Nieuwsblad mogen geloven zagen parochianen in Emmen, maar ook in Stadskanaal/Musselkanaal dankzij Duivenvoorde en Noordermeer de eucharistievieringen rond Kerstmis nu ’met extra blijheid en devotie’ tegemoet.

Van ’extra blijheid’ is geen sprake in Uitdaging, ’krant voor christenen met visie’. Zo is er het bericht dat de Amerikaan Benny Hinn op 31 augustus en 1 september twee keer zal optreden in Ahoy’ Rotterdam. Nee, Hinn is geen popster, maar een ’gebedsgenezer’ (de aanhalingstekens zijn van de auteur van Uitdaging). Niet iedereen is blij met zijn komst. Karel van Berghen, oud-predikant van de Vrije Evangelische Gemeente te Hilversum, heeft slechte ervaringen met Hinn. Van Berghen deed ’onderzoek’ naar een vrouw die door de gebedsgenezer genezen was verklaard. Uiteindelijk overleed ze toch, aan darmkanker. Van Berghen: „Ik kan je de rouwkaart zo laten zien”.

In zijn column in Uitdaging gaat Andries Knevel in op berichten dat het niet goed gaat met de jeugdkerken. „Bemoedigend vond ik de berichten niet”, schrijft Knevel. Hoewel, even daarvoor schrijft hij: „Heeft dan toch dat stoere reformatorische geloof dat al vijf eeuwen alle hypes overwon de toekomst?”

Nog meer misère in Uitdaging: in een pas verschenen boek wordt professor (en evangelisch boegbeeld) Willem J. Ouweneel ervan beticht dat hij onder invloed is gekomen van de ’occulte’ psycholoog Jung, en dat zijn denken ’onschriftuurlijk’ is geworden. Een harder verwijt is in reformatorische kring moeilijk te bedenken. Wat is er aan de hand? Ouweneel zou eens na een lezing in het land hebben gezegd: „Als ik op de kansel sta, ben ik eenvoudig gelovige en breng ik geloofskennis. Op het moment waarop ik onder de kansel sta ben ik wetenschapper en weet ik de dingen, die ik op de preekstoel heb verkondigd niet zo zeker meer.” Daarmee zou Ouweneel ’sluiers over de Bijbel’ trekken.

Nog steeds hetzelfde Uitdaging heeft een recensie van het boek ’Doelgericht misleid’ van de Amerikaan Warren Smith, die afrekent met zijn landgenoot Rick Warren en diens populaire boeken die methodes bieden voor gemeentegroei, met succesgarantie. Volgens de recensent slaagt Smith erin de link bloot te leggen tussen Rick Warren (en zijn leermeester Robert Schuller, bekend van ’Hour of Power’) en het duivelse new age. Smith kende zelf ’een periode van dwaling’ waarin hij zich met new age bezighield. Veel gedachten en termen van zijn vroegere leermeesters komt Smith tegen bij Warren en Schuller. Zo gebruikt Warren opvallend vaak het ’verdachte’ woord ’kracht’. En zijn toespraken zouden door „vaagheid in de spirituele ruimte blijven hangen en niet duidelijk naar de Christus der Schriften verwijzen.”

Ouweneel ’fout’, Warren ’fout’ – de goedwillende evangelicaal heeft het niet makkelijk dezer dagen.