Altman sluit meesterlijk af

recensie

Regie: Robert Altman. Met Garrison Keillor, Meryl Streep, Lily Tomlin, Woody Harrelson, John C. Reilly, Kevin Kline en Lindsay Lohan. In 10 bioscopen.

Waarschijnlijk kun je alleen met heel veel weemoed naar ’A Prairie Home Companion’ kijken. Ten eerste omdat de Amerikaanse regisseur Robert Altman tien weken geleden overleed, op 81-jarige leeftijd, en alle prachtfilms die hij maakte voor je geestesoog opdoemen.

Je herinnert je ’MASH’ en ’Short Cuts’, en ’Popeye’ en ’The Player’ en al die andere verrukkelijke ensemblefilms die Altman in een halve eeuw filmmakerij tevoorschijn toverde. Maar er is nog een andere reden om nostalgisch te zijn.

’De laatste Altman’ gaat over ’de laatste show’. Er dwaalt zelfs een engel rond, met goudblonde krullen in een hagelwitte regenjas die iedereen in het voorbij gaan even aanraakt. Alsof Altman heel goed wist dat ’A Prairie Home Companion’ zijn zwanenzang zou worden. En tegelijkertijd – en dat is zo mooi altmanesque – laat hij een van zijn personages ook gewoon zeggen: ’The death of an old man is not a tragedy’, en een ander herinnert even: Every show is your last show’.

Naast een film over de naderende dood, is ’A Prairie Home Companion’ dan een film waarin het leven juist wordt omarmd, waarin liedjes worden gezongen, moppen worden getapt, waarin de ene deur dichtgaat, en de andere deur open. We bevinden ons – op een enkel shot van een arriverende auto na – de hele duur van de film in een klein theater waar de radioshow ’A Prairie Home Companion’ wordt opgenomen. Meryl Streep en Lily Tomlin zijn de Johnson Sisters, zingend over de ’prairie-ie-ie’. Woody Harrelson en John C. Reily vullen aan als musicerende cowboys.

De man die dit alles bij elkaar houdt wordt gespeeld door de echte Garrison Keillor, die jarenlang de radioshow ’The Prairie Home Companion’ leidde, als een spreekstalmeester, een dompteur, een filmregisseur als Altman misschien. Iemand die kunst en commercie losjes kon mengen, en daar geen probleem in zag, eerder de humor, precies zoals Altman zich door Hollywood bewoog. En als troost is er helemaal aan het slot het zoete hiernamaals, waarin we vrolijk verder kletsen en zingen en dansen en moppen tappen, en jah, soms even zuchten.