Slappe Mozart van jazzpianist Corea

recensie

Amsterdam Sinfonietta, Chick Corea, piano. Gehoord: 6/1, Concertgebouw Amsterdam. Vanavond Leiden, Stadsgehoorzaal; wo 10/1 Utrecht, Vredenburg; do 11/1 Rotterdam, Doelen; vrij 12/1 Tilburg, Concertzaal.

Chick Corea is een van de belangrijkste vertegenwoordigers van de Fusion-jazz. Sinds enige jaren combineert hij jazz met klassieke muziek, die hij in originele vorm speelt. Zaterdag voerde de jazzpianist als solist met de Amsterdam Sinfonietta het 24ste pianoconcert van Mozart uit en gaf hij de Nederlandse première van zijn grootschalige Pianoconcert nr. 2, ’The Continents’. Dit werk is volgens Corea geboren „uit de idee de kracht en het licht van Mozarts muziek door te geven aan de moderne wereld”.

Wanneer een van de grootste jazzmusici van deze tijd in zijn eigen composities met Mozart in de weer gaat, kan daar veel van verwacht worden. Hoe anders pakte dat uit! Fusion werd confusion. Voor verwarring zorgde Corea door de strak omlijnde vormen van een klassiek concert te vervagen, door als een relaxte jazzmuzikant geen duidelijk begin te maken met een nieuw stuk. Het Concertgebouw leek wel een jazzcafé. Hij begon tijdens het stemmen van het orkest te improviseren op de piano, totdat het orkest opeens een heel ander thema inzette.

Vermoedelijk was deze inzet pas het echte begin van zijn pianoconcert, waarvan hij voor de pauze alleen het eerste deel, ’Africa’, speelde. Corea’s pianoconcert werd gespeeld in een traditionele, toegankelijke vroeg-twintigste-eeuwse stijl, met idiomatisch leenwerk van o.a. Bartók, Poulenc, Milhaud in het orkest en jazz-loopjes in de solopartij. Het door Corea bedoelde verband met Mozart was moeilijk waarneembaar, totdat midden in dit openingsdeel opeens het openingsthema van Mozarts Pianoconcert nr. 24 in c, KV 491 klonk. Was dit een citaat? Nee: geleidelijk aan werd duidelijk dat Corea zonder cesuur was overgegaan naar het Mozart-concert.

Dit werk is een van Mozarts meest dramatische concerten, maar in de matte vertolking van Corea was daar niets van te merken, behalve in de tutti-passages die Amsterdam Sinfonietta geïnspireerd neerzette. Nu wilde Corea, volgens de programmatoelichting, slechts de speelse kant van Mozart belichten. Dit plan mislukte volledig, doordat er weinig speelsheid in Corea’s technisch goed beheerste pianospel was te horen. De grauwheid van zijn waterige toucher werd verhevigd door de elektronische geluidsversterking. De balans was zelden goed; hierdoor klonk de Steinway dof, als een elektronische piano.

Na de pauze volgden de andere delen van Corea’s tweede pianoconcert, vernoemd naar continenten: Europe, Australia. America, Asia en Antarctica. Het werk is geen echt pianoconcert te noemen, want met name de bassist en de saxofonist/fluitist van Corea’s eigen Kwartet hadden er minstens evenveel in te soleren als de pianist. Dat deden ze uitbundig in lange, meeslepende en solo’s, die vermoedelijk deels geïmproviseerd waren. Vooral de solo’s van de hypermuzikale saxofonist/fluitist Tim Garland waren meesterlijk. In dit samenspel met zijn eigen mensen kwam Corea lekker los, en zo werd er toch nog aanstekelijk gemusiceerd. Maar dat lag uitsluitend aan de jazz en niet aan de fusion met de klassieke wereld van Mozart.