Mooie acteurs krijgen weinig houvast

recensie

Regie: Ali Raffi. Met: Reza Kianian, Roya Nonahali, Golshifteh Farahani. In 5 filmtheaters

Een man keert na meer dan twintig jaar terug in zijn geboortestad. Hij heeft er nog een fraaie, hoewel iets vervallen villa die hij wil verkopen. Maar wat deze Aziz (Reza Kianian), die met zijn koffer onwennig door de straten sjouwt, niet weet is dat zijn vroegere geliefde er inmiddels een gemoedelijk restaurantje is begonnen.

Met haar dochter en twee andere vrouwen roert Atieh (Roya Nonahali) avond aan avond in flinke pannen om er het ene na het andere oogstrelende gerecht tevoorschijn te toveren. Gevulde forellen, sinaasappelrijst, gevogelte in saus. De komst van Aziz, die zij aanvankelijk alleen vanuit de gang durft te bekijken, betekent dat Atieh haar succesvolle bedrijfje zal moeten stoppen.

Regisseur Ali Raffi laat het niet aankomen op een grootse botsing tussen de voormalige gelieven. Hij cirkelt er liever omheen in scènes met zorgvuldig vormgegeven decors, zoals de volle keuken waar de grappende vrouwen zich tussen fraaie groentestillevens en rijen keurig opgestelde glazen potten door wringen. Of het eenzame cafeetje op een pier waar Aziz zich, als aan de rand van de wereld, tussen opspattend water terugtrekt met zijn herinneringen.

Het zijn krachtige beelden met een bijna theatrale symboliek. Daartegenover wordt het persoonlijke drama van Aziz en Atieh en haar koppige dochter Touka, die een list verzint om de vreemdeling te paaien, wat weifelend en impliciet verteld.

De Iraanse Ali Raffi (1939) maakt na een jarenlange theatercarrière met ’The Fish Fall in Love’ zijn eerste speelfilm. Hij zette drie prachtige acteurs tegenover elkaar, maar zijn script geeft ze weinig houvast om hun personages diepte te geven. Wanneer aan het eind de dingen die gezegd moeten worden nog steeds niet zijn gezegd, kun je weinig anders dan er maar het beste van hopen.