De ziel van Parijs niet geraakt

recensie

Regie: Olivier Assayas e.a. Met: Juliette Binoche. In 3 filmtheaters.

’We’ll always have Paris’, zei Humphrey Bogart tegen Ingrid Bergman in ’Casablanca’. En zo is het maar net. We kunnen altijd nog samen naar Parijs, of we zijn er al eens geweest. In Parijs van elkaar en daarom ook van Parijs houden is net zo’n cliché als over het strand rennen, of je armen spreiden op het bovendek. Een beetje tweedehands is het daarom ook wel.

De behoefte aan frisse, nieuwe liefde voor Parijs bracht de gemeente ertoe zo’n twintig filmmakers uit te nodigen om een korte film te maken over liefde in en voor Parijs. De regisseurs zijn niet de minsten (onder anderen de broers Coen, Gus Van Sant) en er komen ook veel bekende acteurs in de filmpjes voorbij: Juliette Binoche, Gérard Depardieu, Gena Rowlands.

Deze twintig keer vijf minuten liefde in en voor Parijs zie je welwillend aan. Charmant is het korte filmpje van Tom Tykwer over de zomerse affaire tussen een blinde jongen en een Amerikaanse actrice. Sentimenteel maar toch ook mooi terughoudend is het filmpje van Walter Salles over een Braziliaanse moeder die haar baby naar een bedje in een crèche brengt om vervolgens in een chique appartement op heel andere toon hetzelfde liedje te zingen voor de rijkere baby op wie ze die dag past.

Opwindend is het slot van het filmpje van Gus Van Sant als de Amerikaanse jongen in de drukkerij besluit de Franse visite toch door de Parijse straten achterna te rennen. Die scène herinnert aan de dans door nachtelijke straten van Denis Lavant in ’Mauvais Sang’, een Franse film die op een veel duisterder maar ook indringender manier Parijs tot leven bracht. En zo zijn er natuurlijk tal van andere voorbeelden van films die Parijs kantelden: de films van Rivette, Rohmer, van Godard, ’L’Appartement’, ’Le Pont du Nord’, ’Les Amants du Pont Neuf’ et cetera.

Zo duister en opwindend wordt het verder echter niet in ’Paris je t’aime’. De opeenstapeling van ontmoetingen is te willekeurig en vaak te flauw om de ziel van Parijs diep te raken.

Iets van die ziel voel je nog wel in het absurd komische filmpje van de broers Coen, waarin Steve Buscemi op metrostation Tuileries in de problemen raakt. Even ruik je de metro.

Misschien is het ook wel te veel gevraagd om in vijf minuten een frisse blik op liefde en Parijs te geven. Misschien kan die alleen nog maar met weemoed bespotten, zoals Woody Allen deed in ’Everyone Says I Love You’, toen hij en zijn film-ex Goldie Hawn walsten aan de oevers van de Seine en letterlijk de lucht in zweefden.