Olivier heeft niets te verliezen

recensie

Regie: Sander Burger. Met Dragan Bakema en Maria Kraakman. In 10 bioscopen.

Voormalig Filmacademie-student Sander Burger (van Lichting 2001) had geen zin om op allerlei officiële fondsen te wachten om zijn film te financieren, en begon met acteur Dragan Bakema gewoon een scenario te schrijven. Het werd het verhaal van een student die ten dode is opgeschreven, en die zich daar ook naar gedraagt, maar die na een hartoperatie moet leren dat hij wel degelijk een leven heeft, en een toekomst.

Voor Olivier, die mooi geestdriftig wordt gespeeld door Dragan Bakema, komt alles op z’n kop te staan. Bij de plotselinge dood van zijn broer roept hij verward: ’Ik zou toch doodgaan? Jij toch niet? Het enige houvast dat ik had – dat ik zou sterven – heb je van me afgepakt!’ ’Olivier etc’ is met minimale middelen gemaakt, buiten de officiële filmfonds-wegen om, en dan is het leuk om te constateren dat het om een geslaagd project gaat.

Centraal staat de energie van acteur en co-scenarist Dragan Bakema. Als Olivier heeft hij zich in het studentenleven gestort. Niet dat hij ooit een boek aanraakt, nee, hij danst, drinkt, rookt, en slaapt met meisjes, en erg kieskeurig is hij niet. Een wilde, anarchistische jongen in een wild, anarchistisch leven. Hij heeft niets te verliezen.

Maria Kraakman, die in het echte leven ook bij Dragan Bakema hoort, geeft mooi tegengas als de rustige conservatoriumstudente met de klassieke blauwe mantel, voor wie hij meer gaat voelen.

Kraakman, die vorig jaar een Gouden Kalf won voor haar rol in Nanouk Leopolds ’Guernsey’, kan gevoelig en mooi ingetogen spelen. Voordat ze iets gaat zeggen, kan ze de woorden even vasthouden, alsof ze ze liever zou inslikken. Als ze boos is, puilen haar ogen uit, en worden haar schouders strak. Kraakman, die straks in Rotterdam een van de leden van de Tiger-jury is, gooit haar lichaam in het spel, heel vanzelfsprekend.

Af en toe gingen de gedachten ook uit naar ’De Laatste Dag Van Alfred Maassen’, die mooie eindexamenfilm David Lammers, Burgers jaargenoot aan de Filmacademie. Die film ging ook over een student, een innerlijk gevecht en de dood. Wel op een iets andere manier, in een iets ander verhaal, maar het was met eenzelfde soort scherpte en energie verteld. Tuurlijk, er valt best nog wat te schaven hier en daar, maar Sander Burger betuigt zich een initiatiefrijk en intelligent speelfilmregisseur in een Nederlands filmlandschap dat best wat van dit soort stoutmoedige experimenten kan gebruiken.