Kloosterzuster Danta en haar reis langs de Groeven van loutering

’Hel/inferno’, tekeningen bij beeldverhaal van Marcel Ruijters, t/m 6/4 in centrum Signe in Heerlen. Het beeldverhaal zelf verscheen als ISBN/EAN 9054922322.

Als Rembrandts ’Nachtwacht’ een musical kan worden, en de striphelden Asterix & Obelix als filmdiva’s van vlees en bloed optreden, kan Dante’s ’lnferno’ allicht ook als een beeldverhaal fungeren.

Tekenaar Marcel Ruijters bekommerde zich om die uitdaging, en titelt zijn beeldverhaal curieus genoeg niet ’Hel’ maar ’Inferno’. Voor zijn getekende vertelling hanteert Ruijters de vorm van middeleeuwse houtsneden en gravures.

Soms met tekstballonnetjes, maar de echte tekst staat als een Tom Poesfeuilleton afzonderlijk onder het plaatje. De tekst in de tekstballonnetjes beperkt zich tot spaarzame Latijnse spreuken, kreten als ’Hahaha’, ’argh’, ’mama’ en verwensingen (’vaffanculo’).

De schrijver/tekenaar zegt de komedie van Dante in grote lijnen te volgen en weet zich tegelijkertijd vrij genoeg ’om er nog wat komische details in te verwerken’.

De held van het verhaal is een kloosterzuster, een heldin dus, en daarom Danta genaamd.

Ruijters: „In mijn vorige boek ’Sine Qua Non’ zijn vrouwen de hoedsters van de beschaving, verschanst in kloosters, terwijl de mannen redeloze wezens zijn die met de wilde dieren in de bossen leven. Ook voor deze hervertelling van ’Inferno’ heb ik van de hoofdpersonen vrouwen gemaakt. Waarom ook eigenlijk niet? Tot mijn verrassing deed William Blake het in zijn prenten ook.”

Tijdens een balspel binnen de kloostermuren valt Danta in een buiten de oevers getreden rivier, en begint haar reis naar de ringen en huiveringwekkende krinkelingen van de onderwereld, om met haar als De Dood vermomde lievelingsdichteres Virgillia de hellerivier over te steken. Zolang zij belooft over haar reis te zullen berichten, mag zij als bij uitzondering het schimmenrijk binnen.

Groef na groef beziet Danta de treurige folteringen van de mensen die ooit mens waren, maar zich kennelijk niet menselijk wisten te gedragen. De Negende Groef is gereserveerd voor de intriganten: „Zie hoe gespleten en verminkt ze zijn, zij die tijdens hun leven twist en tweedracht zaaiden... Altijd de mensen tegen elkaar opzettend, onstuitbaar oorlogszuchtig, totdat de Enige Weg hopeloos vertakt is als een doornenstruik en leidt tot de eigen ondergang.”

Wie volgen nog meer: de verraders, de woekeraars en allicht Het Beest zelf, met zijn driekoppige, alles vermalende kaken. Het Paradijs schoot Danta in razende vaart voorbij, maar ze belandt op het zevende terras, dat nog boven water uitsteekt: de Louteringsberg. „Ze wordt liefdevol verzorgd bij het riviertje de Lethe. Ze krijgt te drinken van de wateren der vergetelheid, waardoor ze snel weer opknapt... en alles is vergeten.”