Hardwerkende Queens of the Stone Age ontspannen te laat

recensie

Queens of the Stone Age. Gezien: donderdag 28/2 in Heineken Music Hall in Amsterdam. ’Era Vulgaris’ is verschenen bij Universal. www.qotsa.com.

Zo stevig als hij oogt, zo wiebelig is soms het gestel van Josh Homme. De zanger-gitarist van de Amerikaanse rockband Queens of the Stone Age lijdt niet alleen aan bronchitis – de show was tijdens de tournee al aangepast om hem te ontzien – maar ook aan ’chronische stompzinnigheid’, zo verklaarde Homme laatst bij een concert. „Ik plan zes shows op een rij en speel door totdat ik kapot ben. Mensen om me heen adviseren me om rustig aan te doen, maar dat wil ik niet. Niet dat ik haast heb, ik wil gewoon doorwerken.”

Stompzinnig of niet, dat doordouwen past bij de toewijding waarmee hij zijn vak beoefent en er over spreekt: „Achtervolg de muziek in je hoofd, en wees er als een slaaf voor.” Het klinkt wat hoogdravend, maar de Queens of the Stone Age vertalen die instelling wel naar het podium. Dat ze muziek als een serieuze zaak zien, bleek ook donderdag bij het concert in de Heineken Music Hall in Amsterdam. Een optreden dat in het teken stond van de vorig jaar verschenen cd ’Era Vulgaris’, een „donker, hard, elektronisch album, te vergelijken met een bouwvakker”, maar dat tot genoegen van de fans ook het verleden tot leven bracht.

Met de genreaanduiding Stonerrock kon Homme weinig, te beperkend, en bovendien niet door muzikanten bedacht maar door marketingmanagers, hij was zelf bij die vergadering aanwezig geweest.

De band uit Palm Desert, Californië maakt groovende hardrock, en hard betekent niet per se dat de distortion-knop op de gitaarversterkers voluit gaat. Hard betekent overgave. ’Zodat het publiek zegt: ja, die lui menen het.’ Daarbij wil Homme niet dat zijn band een te macho uitstraling heeft, niet voor niets heten ze geen Kings of the Stone Age. Zijn ideale publiek bestaat voor de helft uit vrouwen, en om dat te bereiken stroomt er vruchtensap door de aderen van die massieve rocksongs.

Op het podium straalt Homme natuurlijk leiderschap uit, maar zonder zich op te stellen als de ster. Hij is gewoon één van die zes hardwerkende mannen die samen een dynamisch bandje vormen, waar riffs uitrollen als beukende golven, in een eindeloze vloed. Soms wat té eindeloos, want na verloop van tijd weet je het wel een keer, droom je weg of hoop je op wat van die onvoorspelbare wendingen die hun muziek ook in zich heeft, maar die niet altijd voldoende bovenkomen. Door de ontspannen, bevrijdende toegift werd bovendien duidelijk dat de rem al die tijd wat had aangesleept.

Onduidelijk was of dat door de bronchitis kwam, de zelfverkozen uitputting, door niet-werkende drugs, zoals laatst in Londen, of toch door die fraaie van staal gevlochten lampen die boven elk bandlid hingen, en als gloeiende afzuigkappen het gitaarvuur leken te bedaren.