Familiefilm met een lichte melancholie

recensie

Regie: Olivier Assayas. Met Juliette Binoche, Jeremy Renier, Charles Berling en Edith Scob.In 3 filmtheaters

De Franse filmer Olivier Assayas is een romanticus. Hij bracht een cinefiele ode aan de zwijgende cinema van Louis Feuillade en Musidora in zijn geprezen film ’Irma Vep’, en hij tekende de eigentijdse wereld van drugs & rock’n roll heel wat duisterder maar zeker zo romantisch in het minder goed ontvangen, want voorspelbare ’Clean’. In beide films had zijn ex-echtgenote Maggie Cheung een glanzende hoofdrol.

’L’heure d’été’ – in het Nederlands ’zomertijd’ – wortelt meer dan deze eerdere films in het alledaagse leven, en Juliette Binoche oogt met weinig flatteuze blonde pruik ook wat minder glamourvol dan haar Aziatische voorgangster.

Een lichte, nauwelijks belastende melancholie rijst op uit deze kleine familiefilm waarin twee welgestelde broers en een zus afscheid moeten nemen van hun artistieke moeder, van hun ouderlijke huis en van de dierbare kunstschatten die dat huis herbergt. De oude moeder tracht tijdens een familiefeestje de verdeling en veiling van huis en goederen al met de oudste zoon te bespreken, maar die wil er niets van horen.

Toch is het de volgende scène al zover: de moeder is overleden en twee van de kinderen zitten gezien hun moderne levens – de een werkt in China en de ander in Amerika – ook niet meer op een huis ’a la campagne’ te wachten.

Zie, hoe de wereld is veranderd. Alleen de oudste zoon is nog gehecht aan Frankrijk. Assayas maakt van hem de hoofdpersoon maar dat wil niet zeggen dat hij met hem zwelgt in nostalgie. Ook deze oudste schijnt zijn jeugd eigenlijk al lang voorbij te zijn.

Afscheid genomen moet er worden maar Assayas laat dat afscheid wel in de zomer plaatsvinden en niet zonder een knalfeest voor de jongere generatie. Die zachte toon, die wisselwerking tussen wat voorbij is en wat nog moet beginnen, maakt van ’L’heure d’été’ een vriendelijk, berustend familiedrama.

Melancholiek, maar niet zwaar; een losse, lichte tekening van ouder worden en de dingen die voorbijgaan, die worden berouwd maar ook kunnen worden losgelaten.