Hondje als bizarre getuige

recensie

In een arbeiderwijk van Barcelona wordt een arme sloeber tot moes geslagen. Hij raakt in coma. Niemand weet wie hij is of wat het motief voor de matpartij was. Dat wil zeggen: geen mens meldt aan de politie iets gezien te hebben. Wel is er een andere bizarre getuige: het onooglijke hondje van de stakker.

Omdat dit lelijke beest wel eens van nut zou kunnen zijn bij het onderzoek, neemt inspecteur Petra Delicado, belast met de zaak, het mee naar huis. In de daarop volgende weken raakt de sympathieke, aantrekkelijke, alleenstaande politievrouw gehecht aan 'Spokie', zoals ze het diertje doopt. Maar hij blijkt ook daadwerkelijk van belang in haar speurwerk.

Alicia Giménez Bartlett is een vaardig en origineel vertelster; niet voor niets werd ze in 1997 uitgeroepen tot de beste vrouwelijk auteur van Spanje. Dat ze steeds de verleden tijd hanteert geeft deze detective een aparte, wat afstandelijke, maar niet onaangename, sfeer.

Ook de karakters en de collegiale, maar tegelijk liefdevolle relatie tussen de inspecteur en haar ondergeschikte Fermin zijn goed uitgewerkt. De twee agenten raken elk afzonderlijk verwikkeld in liefdesaffaires. Fermin met, onder andere, een hondentrainster, Delicado met een dierenarts. Ze praten heel wat af over deze tamelijk ingewikkelde verhoudingen, onder het genot van heel wat whisky. Maar gewerkt wordt er ook, en het spoor leidt uiteindelijk naar een duistere handel in gestolen honden en zelfs naar illegale hondengevechten, een onsmakelijke bezigheid, waar blijkbaar veel gokgeld in omgaat.

De liefde overwint niet, maar de stinkende hondenzaak weet het duo uiteindelijk wel te klaren.

Over de vrouwelijke inspecteur Delicado zijn in Spanje inmiddels meerdere detectives verschenen. ’Hondsdagen’ is de eerste die in het Nederlands verschijnt. Ik kijk uit naar de volgende.