’Van deze elf jongetjes gaat niemand naar Real Madrid’

Serkan Sert is 21 jaar en de nieuwe trainer van de D3-pupillen van voetbalclub De Meern. Een jonge Turk temidden van elf Nederlandse jongetjes uit een Vinex-wijk onder de rook van Utrecht. De spelertjes hebben maar één droom: profvoetballer worden.

,,Wil er dan niemand iets anders dan profvoetballer worden?”, roept Serkan quasi-verbaasd uit. Ze zijn 10, 11 jaar, de leeftijd waarop meisjes nog niet echt een rol spelen, in het overgangsgebied tussen onschuld en puberteit.

Serkan, de zoon van een Turkse gastarbeider die in de jaren ’70 naar Nederland kwam, is een trainer met een missie. Hij vindt de opvoeding van zijn spelertjes belangrijker dan dat ze de beste voetballers worden. Zijn trainingsmethode is ’hard met een zachte hand’. Het trainen van zijn blanke pupillenteam ziet hij als zijn roeping. Het is zijn manier om een bijdrage te leveren aan de Nederlandse samenleving.

Serkan is trots op zijn vader en zijn Turkse roots. Hij voelt zich - ondanks het feit dat hij een geboren en getogen Utrechter is - toch anders, met een ander geloof en de normen en waarden van zijn land van herkomst.

Serkan, die zelf korte tijd op hoog niveau voetbalde bij TOP Oss, laat zijn pupillen in hun droom, ook al weet hij beter. ,,Van deze elf jongetjes gaat niemand naar Real Madrid”.

De film volgt het eerste seizoen van Serkan met zijn spelertjes. Elke zaterdagochtend staat hij langs de lijn onder toeziend oog van zijn vader en de grote groep iets te enthousiaste ouders. De dug-out is zijn terrein. Van daaruit spreekt hij de jongetjes vaderlijk toe en ontfermt hij zich over het zoveelste blessureleed.