Rio, een stad van verweesden

recensie

Regie: Paulo Morelli. Met Douglas Silva, Daran Cunha. In 5 filmtheaters.

Zo langzamerhand raken we via de Braziliaanse cinema aardig vertrouwd met het leven van de straatkinderen in de favela’s in Rio de Janeiro; hoe ze overleven op ’dead end hill’, ’smoke hill’ en ’bald hill’. Gouden Beer-winnaar ’Tropa de Elite’ en het populaire ’Cidade de Deus’ gingen ’Cidade Dos Homens’ voor.

In deze laatste film schijnen de kleuren opnieuw gebleekt door de zon, maar ligt het testosterongehalte gelukkig lager dan in de twee voorgangers. In toon en stijl herinnert deze film aan het Italiaanse neorealisme: hij biedt een realistische kijk op het leven in de krottenwijken, maar overgiet die harde werkelijkheid met een melodramatisch sausje.

In deze op een in Brazilië populaire tv-serie gebaseerde film volgen we twee vrienden; beiden op jonge leeftijd beroofd van hun vader, en beiden nu worstelend met het vaderschap. De 18-jarige Ace is vader van de anderhalfjarige Clayton die door zijn moeder bij hem wordt achtergelaten als zij werk vindt in Sao Paolo. Zijn vriend Wallace is op zoek naar zijn nooit gekende vader die is ondergedoken in de favela’s.

De film switcht heen en weer tussen het heden en flashbacks uit de tv-serie. De vriendschap komt onder spanning door een bendeoorlog waarin beide jongens op verschillende wijze betrokken zijn. Rio de Janeiro is geen ’stad van God’, maar toch ook geen ’stad van mannen’ als je ’Cidade dos homens’ mag geloven; het is voor alles een stad van verweesden, in de steek gelaten door hun eigen vaders, maar ook door alle vervangende vaders van de overheid.