'Barcelona is mijn jeugdliefde'

recensie

Robbert Bosschart (63) is correspondent in Madrid

’Al ruim een kwarteeuw woon ik in Madrid, maar mijn hart gaat nog steeds uit naar Barcelona. Dit boek is een liefdesverklaring aan deze stad. Barcelona heeft zoveel meer dan Madrid. Hier in de hoofdstad kan ik maar een paar plekjes aanwijzen die de moeite waard zijn. De omgeving van het Prado bijvoorbeeld, en het stadsplein is aardig. Maar dat is het dan ook wel. Barcelona is overal een mooie stad.

De sfeer is ook heel verschillend. In Madrid wonen veel mensen van buiten die hier heen zijn gekomen omdat ze dat voor hun werk moesten, ambtenaren bijvoorbeeld. Maar ze zijn niet verliefd op hun stad, ze hebben er zelfs niks mee. Barcelonezen daarentegen houden van hun stad, dat merk je overal.

Ook ik ben een inwijkeling. In 1982 vroeg de NOS mij naar Madrid te verhuizen, ik woonde toen al negentien jaar in Barcelona. Ik had daar alle begrip voor: een correspondent moet in de hoofdstad wonen, daar is het machtscentrum, daar gebeurt het, daar moet je een netwerk opbouwen. Bovendien was het een hele interessante tijd: de politiek in Spanje was sterk aan het veranderen, de prille democratie was in opbouw, kortom, je móest in Madrid zijn.

Het was een hectische tijd, ik werkte voor veel opdrachtgevers. Ik heb het nu wat rustiger, dus alle tijd om dit boek te schrijven. Het heeft me ongeveer een jaar gekost. Ik heb het ervaren als een herontdekking van een jeugdliefde, het was prachtig om op deze manier weer met Barcelona bezig te zijn. Het boek is een beschrijving van de stad, haar roerige geschiedenis, de cultuur en architectuur, de mensen die er wonen, ik beschrijf de banden met bekende Nederlanders, zoals Johan Cruijff en prinses Irene met haar Carlisten-avontuur, en ik heb er persoonlijke ervaringen in verwerkt. De lezer krijgt weliswaar tips voor leuke plekjes en lekkere restaurants. Maar het is geen kille reisgids, met die opzet heb ik het niet geschreven. Ik heb het bedoeld als een lekker leesboek.

Barcelona wordt steeds populairder bij de toerist. Er gaan tegenwoordig per jaar meer Nederlanders heen dan naar Parijs wat toch altijd dé stad was voor een korte vakantie of een lang weekeinde. Ik snap dat natuurlijk wel, want Barcelona is een elegante oude dame met swing, tweeduizend jaar liefdevol verzorgde historie, gecombineerd met moderne dynamiek en aantrekkelijke vormgeving.

Heimwee heb ik niet, daarvoor kom ik nog te vaak in Barcelona, gemiddeld eens in de maand. Ik neem dan de hoge snelheidstrein die er tegenwoordig maar drie uur over doet. In Barcelona pak ik de metro naar het strand, ik wandel langs m'n favoriete plekjes, door de wijk rondom de Sagrada Familia waar ik vroeger heb gewoond, ik ga naar het Plein van de Pijnboom met de lekkerste tapas-bar van de stad, en ’s avonds eet ik in m'n favoriete restaurant: Les Set Portes, De Zeven Deuren, waar ze klassiek-Barcelonese gerechten serveren. Ik hoor Catalaans om me heen, die taal spreek ik nog steeds, en ik voel ik me weer helemaal thuis.’