De wondere wereld

,,Het hoort thuis in het rijtje van wereldwonderen, maar hoe het precies ontstond is nog een raadsel. We zien nu of we door kunnen dringen tot de kern van de Grand Canyon.”

Nou, dan weet u wel dat we woensdagavond beland waren in de wondere wereld van National Geographic. En bij wondere wereld, heel gek is dat, komt dan altijd de stem van Chriet Titulaer opzetten. Je doet daar niks aan.

National Geographic is de vluchtstrook voor iedereen die wel eens wat anders wil dan Matthijs van Nieuwkerk, Matthijs van Nieuwkerk en, laten we zeggen, Matthijs van Nieuwkerk.

Samen met Discovery Channel is National Geographic het leerkanaal van de televisie. Mensen die er van overtuigd waren dat televisie vooral de functie moest hebben om er iets van op te steken, kunnen dus zeggen dat ze voor een deel gelijk hebben gekregen. Zeker met de komst van digitale televisie zijn er steeds meer zenders bijgekomen die op een of andere manier programma’s aanbieden waar we wijzer van kunnen worden.

Tenminste, dat hoop je dan. Want National Geographic is ook een wondere wereld van niet alledaagse termen. Ze spreken daar namelijk net zo van botsende tektonische platen, foraminiferen en sedimenten zoals wij spreken van een pak melk, een pond kaas of een onsje achterham.

Gelukkig wordt in ’Earth Investigated’ hier en daar nog wel getracht om de zaken op een andere manier uit te leggen. Zo werd met een vrolijke taart en met een rijtje dominostenen inzichtelijk gemaakt hoe de kloof van de Grand Canyon mogelijk is ontstaan.

Ook een duizelingwekkend aantal ’infographics’ werd ingezet om ’het geheim van de onmetelijke kloof’ in beeld te brengen.

Want niemand weet precies hoe het heeft kunnen gebeuren dat er een ravijn is ontstaan van anderhalve kilometer diep, soms wel tot 29 kilometer breed en met een lengte van 446 kilometer. Het komt door die ontzettend lange Colorado-rivier die daar loopt, zeggen sommigen. Daar krijg je hele diepe kloven van. Maar hoe zit dat dan met de Mississippi, zeggen anderen. Die is langer dan de Colorado, maar nergens zulke ravijnen als daar bij de Grand Canyon.

Je schijnt voor het antwoord op die vraag miljarden jaren terug te moeten. En het heeft met het verschuiven van de continenten te maken. Dat begreep ik ook nog. Wetenschappers komen door bodemonderzoek en monsters uit de nog altijd groeiende rotsen, steeds dichter bij wat zo mooi ’het mysterie van de Grand Canyon’ genoemd werd. Je moet het bij zulke zenders altijd een beetje spannend maken, is de gedachte.

Zit ook wel wat in, anders wordt het wel erg moeilijk om bij de les te blijven wanneer er gesproken wordt van ’mineralen die moleculair veranderen onder druk’.

Zeer welkom is dan ook de reclame. Wat normaal gesproken een storende factor is, wordt bij National Geographic een hoogst noodzakelijke periode om op adem te komen.

Met de Lexus Hybride, golfen, hypotheken, Bison-lijm en consumentenelectronica.

Informatie die vooral voor mannen best te verstouwen is. Zoals die avonturenkanalen - want dat zijn het toch grotendeels - sowieso meer iets voor mannen zijn.

Levert zo’n avond National Geographic nog iets aan basiskennis op?

Als we praten in termen van leermomenten waar je voor de rest van je leven iets aan hebt, zeg ik: nee. Al direct na de uitzending wist ik al niet meer op te rakelen wat het mysterie van de Grand Canyon nu eigenlijk was. Aan het eind van de documentaire zakte de moed mij zelfs even tot in de diepste kloven. Toen zei de donkere stem die uit de televisie kwam: ,,Als je dit al groots vindt, wacht dan maar eens af. Over 1 of 2 miljoen jaar zal de kloof nog dieper zijn met even steile wanden als nu.” De wondere wereld.

Vanavond weer Matthijs van Nieuwkerk!