Simone Kleinsma schittert in 'Sunset Boulevard'

opinie

’Sunset Boulevard’ Joop van den Ende Theaterproducties. Muziek: Andrew Lloyd Webber. Script en liedteksten: Don Black & Christopher Hampton, Regie: Paul Eenens, tournee t/m 19 juli 2009, www.musicals.nl

De zware, statige ouvertureklanken van het filmisch klinkende orkest voorspellen een avond vol onderdrukte spanning en mysterie. Als de verlopen actrice Norma Desmond direct daarna haar revolver pakt en verbeten richting publiek schiet is de dramatische thrillersfeer compleet. Een spannende, ongebruikelijke musicalsetting waarin vervolgens wordt verteld over het half jaar vóór de moord.

’Sunset Boulevard’ volgt tamelijk trouw het script van de gelijknamige Billy Wilder-film uit 1950. Helaas verloopt de musicalplot ook zo traag als de oude film, maar belangrijker is dat het ook dezelfde spanning bezit als het legendarische verhaal. De musical vertelt kritisch over de harde werkelijkheid van het Hollywood van 1949. Over het uitbuiten en de teloorgang van uitgekauwde sterren achter holle glamourfaçades.

Norma Desmond (Simone Kleinsma) was ooit dé grote ster van de stomme film, maar met de komst van de gesproken film ging zij ten onder. Desmond kan haar ondergang niet accepteren en houdt in haar gigantische huis aan de Sunset Boulevard in Hollywood de schijn van haar sterdom op. In 1949 is ze vijftig, eenzaam, en in de waan dat ze opnieuw furore zal maken. Dan komt Joe (Antonie Kamerling) op haar pad: een werkloze scenarioschrijver met schuldeisers op zijn hielen. Desmond confisqueert hem voor haar comeback-scenario. Joe zwicht uit geldnood en raakt verstrikt in haar web.

Hoewel Kamerling zangtechnisch is gegroeid, is hij te licht voor de zware rol. Zijn Joe maakt nagenoeg geen ontwikkeling door. Hooguit van laconiek-cynisch naar gefrustreerd-cynisch. Dat is te weinig. En zijn zangstem is te vlak, mist nuances en diepte, waardoor hij als acteur niet boven de mooie maar lastige Lloyd Webber-melodieën uit kan stijgen. Met name zijn vertellend gezongen tussenteksten voelen geforceerd aan.

Simone Kleinsma laat daarentegen als zangeres én als actrice juist alle uiteenlopende kleuren van Norma Desmond zien. De eenzame, melancholische vrouw, de gepassioneerde genietende grootse ster met allure, het angstige wrak dat manipuleert om aandacht te krijgen en ten slotte de waanzinnige gevaarlijke feeks. Kleinsma groeit en groeit per scène naar telkens extremere uitersten in de tot nu toe indrukwekkendste rol van haar carrière. Terecht ontving ze uitbundige open doekjes na haar sublieme zangsolo’s ’Met één blik’ en ’Alsof ik nooit meer weg zal gaan’.

Ten slotte ook veel complimenten voor de subtiele vertaling van Daniël Cohen, waarin hij moderne uitroepen handig combineert met dialogen vol allure. En zijn versie van ’Met één blik’ lijkt zelfs origineel in het Nederlands geschreven te zijn, zo vanzelfsprekend passen de zinnen op de melodie.